مجموعه رسائل عوارف المعارف ( فارسى ) — الصفحة ١٠٦

كتاب شريف كنز الرموز عارف عالىقدر ميرحسينى عليه الرحمة

آنچه دريابد همه زيبا نهاد * الذى هو قاهر فوق العباد

فعل او با فعل كس مانند نى * جز خموشى رهبرى مانند هى

پرتو او داده ما را خرمى * ورنه چند و چيست اصل آدمى

صنع او چون لطف خود اظهار كرد * آب و گل را قابل ديدار كرد

كنت كنزا تا چه حكمتهاست اين * فيه من روحى چه نسبتهاست اين

اين‌همه آب حيات از جوى تو * عقل را سرگشته گم در كوى تو

آتش شوقت جهانى سوخته * بىتو شمع هيچ‌كس نفروخته

از صفات ذات پاكت نيك و بد * معترف گشته به نادانى خود

خطبه بر نام تو خوانند اين‌همه * از تو جز نامى ندانند اين‌همه

گرچه توحيد تو مىخوانيم ما * هم تو دانائى و نادانيم ما

اى پر از غوغاى تو بازار دل * حيرت و سوداست با تو كار دل

عقل چون زائل شود خود غافل است * كى شناسد مر تو را اين مشكل است

تا قبول فيض تو همره نشد * جان ز جان و دل ز دل آگه نشد

قدرتت يك نفخه در حكمت دميد * جوهر و جسم و طبايع شد پديد