نثر اللآلئ ( فارسى ) — الصفحة ٩١

218

رستگار شد آن كه از شرّ نفس خود را در امان ماند .

رستگار شد آن كه به دين دست يافت .

نازش مؤمن به فضل خود سزاوارتر از نازش او به اصل و نسبت خويش است .

فرع هر چيز خبر از اصل آن مىدهد .

فراق دوستان و برادران جگر سوز است .

كسى كه كفران نعمت كند نعمتش تباه شود .

برترى دانا بر نادان همچون برترى ماه شب چهارده است بر ستارهء سهى .

هوش و ذكاوت آدمى نشانگر اصل و نسب اوست .

كردار آدمى نشان از اصل و ريشه او دارد .

رهايى مرد ( از بند هوسها ) نشانهء خردمندى اوست .

رستگارى در راستى است .

با تحمّل و بردبارى بر دشمن چيره مىشوى .

در هر سرى ، سودايى است .