نثر اللآلئ ( فارسى ) — الصفحة ٦٩
98
« حرف ذال »
« حرف ذال »
89
89
سركش را در سركشىاش رها كن .
90
90
ياد اولياء ، باعث نزول رحمت است .
91
91
ياد جوانى حسرت‌آور است .
92
92
ياد مرگ ، دلها را صفا مىدهد .
93
93
طمع ؛ آدمى را خوار مىسازد .
94
94
زبان آورى ، خود ، سرمايه است .
95
95
خوار شده فقر نزد خدا عزيز است .
96
96
نكوهش چيزها از اشتغال به آنهاست .
97
97
يك گناه بسيار است و هزار طاعت كم .
98
98
مزه پادشاهان لب سوز است .