مصنفات فارسى ( فارسى ) — الصفحة ٤٢

فصل اول در نماز و آنچه بدان نماز درست شود از سوابق و لواحق و توابع آن

علامت چهارم لين جلد است .

علامت پنجم اطمينان دل است .

علامت ششم سرور سر است .

علامت هفتم راحت روح است .

علامت هشتم وجد است .

علامت نهم مناجات است .

علامت دهم استماع سلام حق عز اسمه است .

106 - اگر از اين نشانها يكى در نماز خود نيابد ، آن نماز را نعوذ بالله استدراج داند نه معراج ، و به حضرت عزت بازگردد و در خواهد تا حق تعالى او را از غرقاب درياى غفلت خلاص دهد و با ساحل حضور كه نجات ثمرهء آن است اندازد و بر اسرارى كه در قيام و قعود و ركوع و سجود و قرائت هر آيتى از آيات و خواندن تشهد و اشارتى كه در هر كلمه [ اى ] از كلمات تشهد درج است اطلاعش حاصل آيد و از مناجيان و منادمان و خاصگيان حضرت گردد ان شاء الله تعالى و ما ذلك على الله بعزيز . توقع چنان است كه چون ياران از اين نماز ذوقى يابند و نصيبى كامل و حظى وافر يابند ، اين بيچاره را به دعاى خير ياد دارند و از خاطر فرونگذارند تا بركت آن هم به وقت ايشان لاحق شود و آن شخص در ارادت صادق و بر اصحاب سابق شود ، و السلام .

107 - اما سجده‌ها ؛ بداند كه غير از سجده‌هاى نماز ، سه سجدهء ديگر است : اول سجدهء سهو است و اين سجده از بهر آن كنند كه چون در نماز به سبب سهو و نسيان ، نقصان افتاده باشد دو سجده بيارند بعد از تحيات ، و باز نشينند و سلام باز دهند تا جبران آن تقصير شود . مثل آنكه اگر از فرائض چيزى ترك كرده باشد و به ركنى ديگر رفته ؛ مثلا ركوع ناكرده ، به سجود رفته يا سجود آخرين ترك كرده باشد و با قيام آمده و امثال اين ، بر او واجب شود باز آمدن ، و آن فرض را در آن ركن تمام كردن ، و در آخر بعد از خواندن تحيات جبران نقصان را دو سجده كردن و باز آمدن و سلام باز دادن رغما للشيطان .