مصنفات فارسى ( فارسى ) — الصفحة ٢٣
فصل اول در نماز و آنچه بدان نماز درست شود از سوابق و لواحق و توابع آن
سيم : مسواك كردن . و اگر روزه‌دار باشد بعد از نماز پيشين مسواك نكند كه حق تعالى بوى دهن روزه‌دار را در آن وقت تا شب دوست مىدارد .
چهارم : در اول هر دو سر دست را تا بند ، سه بار شستن ، پيش از آنكه دست در انا كند .
پنجم : مضمضه كردن .
ششم : استنشاق كردن . و در هر دو حال مبالغت كردن اگر صائم نباشد .
هفتم : خلال كردن موى روى را اگر انبوه باشد .
هشتم : دست و پاى راست را پيش از چپ شستن . و مسح بر موزه باتفاق اهل سنت و جماعت رواست ، مقيم را يك شبانه روز و مسافر را سه شبانه روز ؛ به شرط آنكه در وقت پوشيدن موزه هر دو پاى شسته باشد كه اگر در وقت وضو ساختن يك پاى را شست ، و در موزه كرد بعد از آن پاى ديگر را شست ، و در موزه كرد به نزديك امام شافعى مسح بر آنجا روا نباشد .
و نيز مىبايد كه موزه تا بالاى كعب باشد و دريدهء فاحش نباشد كه اگر دريده باشد [ تا ] زير كعب ، به نزديك امام شافعى - رحمه الله - مسح درست نباشد .
نهم : جهت تطويل غره دست تر بر زير بازو و ساقها كشيدن است .
دهم : هر عضوى را سه بار شستن است .
يازدهم : ظاهر و باطن گوشها را به آب تازه مسح كردن است .
دوازدهم : گردن را به آب تازه مسح كردن است .
سيزدهم : ميان انگشتان پاى را خلال كردن است . و اگر انگشتان چنان بر هم نشسته باشد كه آب بىخلال بدان نرسد خلال كردن فرض بود .
چهاردهم : موالات است . يعنى هر عضوى را در پى عضوى ديگر شستن به نزديك امام شافعى .
پانزدهم : ترتيب نگاه داشتن .
شانزدهم : در وضو ساختن از كسى يارى ناخواستن .
هفدهم : دست تر نيفشاندن .
هژدهم : اعضاى ترشده را خشك ناكردن ، اگر مضرتى متوقع نباشد .