جامع الحكمتين ( فارسى ) — الصفحة ٢٨

. II ( قصيدهء « 1 » احمد بن حسن جرجانى )

چرا كه خانهء اين هر دوان يكان « 1 » بس بود * و ديگران را خانه دو ، از يمين و يسار ؟

ازين كواكب دو « 2 » نحس محض چون و دو « 3 » سعد * سه مانده آنگه از نحس و سعدشان آثار ؟

چرا پسر كه بزايد ز برش « 4 » باشد روى * و دختران را باشد قفا بسوى زهار ؟

چرا كه ترى بر آب « 5 » بر پديدترست * به دو كنند همه چيز خشك را آغار ؟ « 6 »

هوا ز روى « 7 » حقيقت از آب « 8 » ترترست * ز روى طبع بترّى هوا شدست مشار

سخن دراز شد ، اين جايگه فرو هشتم * گران شد و شكهانم من از گرانى بار

سؤال كردم ، قصدم ازين تعنّت « 9 » نيست * ز بهر فايده آوردم اين بزرگ نثار « 10 »

جواب خواهم كردن بنظم اگر نه بود * چنين كه هست گرفته مكان خرما « 11 » خار

( 1 ) هر دوان يكان ( مينوى ) : هر دو از يكان Q هر دو كان ( ! ) A ( 2 ) دو A : او Q ( 3 ) چون و دو : چو دود Q چون دو A ( 4 ) ز برش ( مينوى ) : ز فرش Q زيرش A ( 5 ) آب Q : لب A ( 6 ) آغار A : فرغار Q ( 7 ) ز روى Q : به روى A ( 8 ) از آب Q : از ان A ( 9 ) تعنت A : تعنت Q ( 10 ) نثار AQ : آثار ( مينوى ) ( 11 ) مكان خرما A : كان خرا ( ! ) Q