جامع الحكمتين ( فارسى ) — الصفحة ٣١٤
. XXXIV فصل اندر تمامى كتاب
سؤال است چه فلسفى « 1 » و چه منطقى و چه طبيعى و چه نحوى و چه دينى و چه تأويلى : « 2 » هر يكى را « 3 » جوابى « 4 » بحقّ داده شد . « 5 » و آنچه واجب آمد از بسط معانى و شرح اقاويل بىتفصيل ، فراز « 6 » آورده شد و گزارده آمد هم « 7 » از طريق حكمت فلسفه « 8 » و هم « 9 » از سبيل حكمت دين حقّ . و بدين شرحهاء مفصّل « 10 » و بيانهاء مؤكّد « 11 » و فصلهاء معتمد و مؤكّد مرين قصيده را كه بر مثال جسدى مهمل و مبدّد و مطروح و مرذول و معزول بود ، مطرح « 12 » كرده شد و پراگندهاء او را تأليف داده آمد « 13 » .
و مختار و مشهور و مذكور گردانيديمش بر مقتضاء التماس أمير بزرگوار نام دار بيدار حقايق جوى دقايق دان معانى طراز سخن‌شناس علم ورز عدل سيرت احسان‌گستر حكمت‌پرور هنرور « 14 » ، اعنى أمير بدخشان عين الدّولة زين الملّة فخر الامّة شمس الاعالى « 15 » أبو المعالى علىّ بن الاسد بن الحارث « 16 » مولى أمير المؤمنين ، خداى تعالى ولايت دينى و دنياوى او را بسلامت عاجل « 17 » و سعادت آجل « 18 » پيوند داد و توفيقش بر احياء علم و حكمت و اثبات حقّ و حقيقت و اعزاز جدّ و بصيرت بيفزاياد ! [
b
104 ] كه من بعمر دراز خويش اندر فراخ « 19 » زمين خداى سبحانه جز او كسى نديدم كه با اقبال دنيا بوى « 20 » ، آن كس « 21 » طلب ذخاير علمى و دفاين دينى و خزاين صدقى ( كند ) ، و فكر اين زايل فانى ( نكند ) ،
( 1 ) فلسفى A : ف 3 ه R ( 2 ) و چه تأويلى R : و تأويلى A ( 3 ) هر يكى را A : و هر يك را R ( 4 ) جوابى A : جواب R ( 5 ) داده شد A : داد R ( 6 ) فراز A : قرار R ( 7 ) و گزارده آمد هم R : و گزارنده آمدم A ( 8 ) فلسفه A : در R بجاى اين كلمه يك رمز ( 9 ) و هم R : - A ( 10 ) مفصل : بفضل A ( 11 ) مؤكد : چنين است در A ( 12 ) مطرح : مطر A ( 13 ) آمد : اند A ( 14 ) هنرور : هنر A ( 15 ) الاعالى : الاعلى A ( 16 ) الحارث : الحيرث A ( 17 ) عاجل : عاجلى A ( 18 ) آجل : آجلى A ( 19 ) فراخ : فراج A ( 20 ) دنيا بوى : دنياى سوى A ( 21 ) آن كس : + اقبال آن كس سوى A