جامع الحكمتين ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٩

XXVIII . ( اندر خانه‌هاى خورشيد و ماه و ديگر سيّارات )

اشارتى بليغ است مر بلغا را ، و اين بيتها مراست بدان معنى .

شعر مؤلّف كتاب : « 1 »

جهانا چه در خورد و بايسته‌ئى * اگر « 2 » چند با كس نپايسته‌ئى !

به ظاهر چو در ديده خس ناخوشى « 3 » * به باطن چو دو ديده بايسته‌ئى

اگر بسته‌ئى را گهى بشكنى * شكسته بسى نيز هم بسته‌ئى « 4 »

چو آلوده بينَدت آلوده‌ئى « 5 » * و ليكن سوى شستگان شسته‌اى

كسى كو ترا مى « 6 » نكوهش كند * بگويش : هنوزم ندانسته‌ئى

ز من رَسته‌ئى تو اگر بخردى « 7 » * چه بنكوهى آن را كز آن « 8 » رسته‌ئى ؟

به من بر گذر داد ايزد ترا * تو در « 9 » ره گذر پست چه نشسته‌ئى ؟ « 10 »

( 1 ) شعر مؤلف كتاب : بحر متقارب مثمن مقصور - فعولن فعولن فعولن فعول . اين قصيده در ديوان ناصر خسرو ، چاپ تهران صفحه 396 ، ثبت است ، و آن شامل 15 بيت است ( 2 ) اگر D : و گر A ( 3 ) خس ناخوشى D : حسن با خوشى A ( 4 ) نيز هم بسته‌ئى D : ششتكا شستهء ( ؟ ) A ( 5 ) آلوده بيندت : آلوده بينندت A آلوده بينى D ( 6 ) مى D : مر A ( 7 ) بخردى D : عاقلى A ( 8 ) بنكوهى آن را كز آن D : نكوهى او را كزو A ( 9 ) در D : بر A ( 10 ) چه نشسته‌ئى A : بنشستهء D