جامع الحكمتين ( فارسى ) — الصفحة ٢٦٢

XXIV . ( اندر آفرينش آسمان و زمين )

بر يكديگر به زمان پيشى و سپسى باشد ، چنانك خداى گفت : قوله « وَ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ خَلَقْنا زَوْجَيْنِ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ . » « 1 » و مر عالم دين را رسول آسمان است ، و وصىّ او زمين عالم دين است ، و باران از آسمان بدين زمين كتاب مبارك قرآن كريم « 2 » است ، و نبات بر زمين بدين باران ازين آسمان ، مؤمنان‌اند .

و دليل بر آنك قرآن كريم بمنزلت آب بارانست ، قول خدايست كه مر باران را آب منزل مبارك گفت بدين آيت : قوله « وَ نَزَّلْنا « 3 » مِنَ السَّماءِ ماءً مُبارَكاً فَأَنْبَتْنا بِهِ جَنَّاتٍ وَ حَبَّ الْحَصِيدِ . » « 4 » و كتاب خويش را نيز منزل و مبارك گفت بدين آيت :

قوله « وَ هذا كِتابٌ أَنْزَلْناهُ مُبارَكٌ فَاتَّبِعُوهُ وَ اتَّقُوا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ . » « 5 »

( 304 ) و چون مر اين هر دو را منزل مبارك گفت و آن يكى از آسمان فرود آمده بود ، و اين ديگر نيز از آسمان آمده بود ، درست شد « 6 » كه باران « 7 » كتاب خداى محمّد مصطفى - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم « 8 » - بود و چو آسمان و آب مبارك پديد آمد - كه جز آن ( آسمان ) و اين ( آب ) است - پديد آمد كه زمين اين آب و اين آسمان نيز جزين زمينست « 9 » ، و آن زمين وصىّ رسول است كه اين آب برو فرود آمد و شرح اين آب او كرد ، چنانك شرح آب باران دنيايى ( و ) پديد آوردن نبات‌هاى دنيا ، زمين دنيايى « 10 » كرد .

( 305 ) و نيز ظاهر شد كه نبات‌هاى دينى مؤمنان « 11 » و عقلا و عبّاد خداىاند ،

( 1 ) سورهء 51 ( الذاريات ) آيهء 49 ( 2 ) قرآن كريم : از كريم A رجوع بسطر بعد شود ( 3 ) و نزلنا : و انزلنا A ( 4 ) سورهء 50 ( ق ) آيهء 9 ( 5 ) سورهء 6 ( الانعام ) آيهء 156 ( 6 ) درست شد : در شد A رجوع بصفحهء 200 سطر 15 و صفحهء 202 سطر 18 شود ( 7 ) باران : آسمان A رجوع بسطر 3 - 6 همين صفحه شود ( 8 ) و آله و سلم : و سلم و آله A ( 9 ) زمينست : امينست A ( 10 ) دنيايى ( دو بار ) : دنياى ( دو بار ) A ( 11 ) مؤمنان : بمؤمنان A