جامع الحكمتين ( فارسى ) — الصفحة ١٩٠

XVII . ( اندر ازل و ديمومت و خلود و ابد )

افزونترست ، و ديمومت بمعنى دهرست ، اعنى زندگى زنده دارندهء ذات « 1 » خويش ، چنانك زمان زندگى چيزيست « 2 » كه زندگى او از ديگريست . پس ديمومت از تصريف لغت عرب چنان آمد كه « 3 » گوييم : « 4 » دام يدوم دواما « 5 » و ديمومة و ديمومت « 6 » از دوم همچو صيرورت است از صير « 7 » . بر اهل لغت اين پوشيده نيست « 8 » .

( 195 ) و ديمومت « 9 » ميان اهل حكمت الهى دوام علّت است « 10 » و خلود درنگ چيزى است اندر جائى « 11 » هميشه ، و اين لفظ بدان چيز قائم شود كه درنگ مر او را باشد چنانك مر آن درنگ‌كننده را خالد گويند ، چنانك « 12 » خداء تعالى « 13 » گفت اندر صفت كسى كه او « 14 » مؤمنى را به قصد بكشد كه « 15 » اندر آتش جاويد بماند « 16 » ، بدين آيت : قوله « 17 » « وَ مَنْ يَقْتُلْ مُؤْمِناً مُتَعَمِّداً « 18 » فَجَزاؤُهُ جَهَنَّمُ خالِداً فِيها « 19 » وَ غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِ . « 20 » » و مؤمنان را گفت بكارهاء « 21 » نيك اندر بهشت جاويد باشيد ، بدين آيت : « 22 » قوله « خالِدِينَ فِيها أَبَداً رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ » « 23 » و ديگر جاى گفت : مكافات دشمنان خداى « 24 » آتش است كه مر ايشان را اندرو سراى جاويدى است مكافات « 25 » آنچ بنشانهاء ما منكر شدند « 26 » ، بدين آيت : « 27 » قوله « ذلِكَ

( 1 ) ذات A : - R ( 2 ) چيزيست A : حيوتست R حياتست ( مينوى ) ( 3 ) آمد كه R : اندكى A ( 4 ) گوييم A : گفتيم R ( 5 ) دواما R : داما A ( 6 ) و ديمومت : و ديموميت R ، - A ( 7 ) همچو صيرورت است از صير : همجو خير فرقست از خير A همچون حيز و زيتست از حيز R ( 8 ) اين پوشيده نيست A : آن پوشيده نماند R ( 9 ) و ديمومت A : و ديموميت R ( 10 ) علت است A : عقل است R ( 11 ) جائى R : جاى A ( 12 ) چنانك . . . خالد گويند A : - R ( 13 ) تعالى R : - A ( 14 ) او A : - R ( 15 ) بكشد كه A : بكشد R ( 16 ) جاويد بماند R : حابريذ بماند A ( 17 ) قوله A : + تعالى R ( 18 ) متعمدا : متمعمدا A ( 19 ) و غضب اللّه عليه A : - R ( 20 ) سورهء 4 ( النساء ) آيهء 95 ( 21 ) بكارهاء R : كارهاء A ( 22 ) آيات A : + قرآن R ( 23 ) سورهء 5 ( المائدة ) آيهء 119 ( 24 ) خداى A : - R ( 25 ) مكافات آنچ A : بانچ R ( 26 ) شدند A : شوند R ( 27 ) بدين آيات : بدين آيد A , - R