جامع الحكمتين ( فارسى ) — الصفحة ١٧٧

. XV ( اندر بعض خواصّ جمادات و حيوانات و أمكنه )

چو زمين بر شكستگيست ، چرا « 1 » * آسمان بىتفاوت است و فطور ؟

تو چه گويى كه مر چرا بايست * اين همه خاك و آب و ظلمت و نور ،

تا پديد آيد اشتر و خر و گاو * مار و ماهى و كژدم و زنبور ،

آن يكى « 2 » بر جهد چو بوزنگان * پاى كوبد بنغمت « 3 » طنبور ؛

يا ز بهر « 4 » يكى كه پنجه سال * عمر بگذاشت بىنماز و طهور ،

مر ترا خانه‌ئى « 5 » دريغ آيد * زين فرومايگان و اهل شرور « 6 » ؛

پس چه گويى ز بهر ايشان كرد * آسمان و زمين غفور و شكور ؟

تو يكى هند باج ندهيشان « 7 » * چون دهدشان خداى حور و قصور ؟

اين گمان خطا و ناخوبست * دور باش از چنين گمانى ، دور !

( 1 ) چو زمين . . . چرا D : جورميى بر شكسته كيست رجرا A ( 2 ) آن يكى D : تا يكى A ( 3 ) بنغمت A : بنغمه D ( 4 ) يا ز بهر ( دهخدا D ص 643 ستون 1 ) : يار بهر A تاز بهر D ( 5 ) خانه‌ئى : خانهء D خانه بر A ( 6 ) شرور D : سرور A ( 7 ) هند باج ندهيشان D : هند باج ند هشيار A هند با بندهيشان ، يا : گندنا بندهيشان ( دهخدا D ص 643 ستون 1 )