جامع الحكمتين ( فارسى ) — الصفحة ١٤١

IX ( اندر فرشته و پرى و ديو )

كه پرى بود ، و آنچ عاصى نگشت فرشته شد « 1 » ، چنانك آنچ « 2 » عاصى شد « 3 » ديو گشت .

پس پديد آمد كه علّت فرشته شدن پرى طاعتست ، و علّت ديو گشتن « 4 » پرى معصيتست . و طاعت و معصيت جز بميانجى « 5 » رسول نباشد مر خداى را ، همچنين كه بحديث « 6 » آدم همىگويد : چو ابليس مر او را « 7 » طاعت نداشت ، سپس « 8 » از آنك « 9 » فرشته بود ، ديو گشت .

( 143 ) پس واجب آيد كه رسول هم سوى « 10 » پرى رسول بود و هم سوى مردم ، چنانك اندر كتاب حقّ همىگويد : « 11 » قوله « قُلْ أُوحِيَ إِلَيَّ أَنَّهُ اسْتَمَعَ نَفَرٌ مِنَ الْجِنِّ فَقالُوا إِنَّا سَمِعْنا قُرْآناً عَجَباً يَهْدِي إِلَى الرُّشْدِ . » « 12 » و ديگر جاى گفت مر رسول « 13 » خويش را كه « چو گروهى را « 14 » از پريان سوى تو فرستاديم « 15 » [

a

45 ] تا قرآن را « 16 » بشنوند ، گفتند : « 17 » گوش داريد ! و چو بشنودند ، سوى قوم خويش « 18 » شدند و گفتند : اى « 19 » قوم ما ! اجابت كنيد داعى خداى را » چنانك گفت : قوله « وَ إِذْ « 20 » صَرَفْنا إِلَيْكَ نَفَراً مِنَ الْجِنِّ يَسْتَمِعُونَ الْقُرْآنَ فَلَمَّا حَضَرُوهُ قالُوا « 21 » أَنْصِتُوا . فَلَمَّا قُضِيَ وَلَّوْا إِلى قَوْمِهِمْ مُنْذِرِينَ » « 22 » « 23 » . و ديگر جاى گفت « بگوى كه « 24 » اى « 25 » مردمان ! من پيغامبر خدايم « 26 » سوى « 27 » شما هر دو » يعنى مردم و پرى ، و لفظ « جميعا » همى

( 1 ) كه پرى بود . . . فرشته شد A : كه از براى آنچ عاصى نشد فرشته گشت R ( 2 ) آنچ R : آنك A ( 3 ) شد A : شود R ( 4 ) پس پديد آمد . . . ديو گشتن R : - A ( 5 ) بميانجى R : ميانجى A ( 6 ) بحديث A : حديث R ( 7 ) چو ابليس مر او را A : چون ابليس سر او را R ( 8 ) سپس R : پيش A ( 9 ) از آنك A : آنك R ( 10 ) هم سوى R : مر سوى A ( 11 ) گويد R : گويند A ( 12 ) سورهء 72 ( الجن ) آيهء 1 و 2 ( 13 ) مر رسول R : و رسول A ( 14 ) كه چو گروهى را A : كه چه گروهى R ( 15 ) فرستاديم A : فرستادم R ( 16 ) قرآن را R : قرآن A ( 17 ) گفتند : و گفتند R A ( 18 ) خويش R : - A ( 19 ) اى R : - A ( 20 ) و اذ A : و لقد R ( 21 ) قالوا A : قال R ( 22 ) فلما قضى . . . منذرين A : - R ( 23 ) سورهء 46 ( الاحقاف ) آيهء 28 ( 24 ) كه A : - R ( 25 ) اى R : - A ( 26 ) خدايم R : خداى A ( 27 ) سوى R : - A