مكاتيب عبد الله قطب بن محيى — الصفحة ٦٩٤
مكتوب 309 - [ بايد كه بر راهوار ذكر سوار شده ، پيوسته به قطع مراحل عالم زور مشغول بود ]
هست ببيند ، باز وقت افتد كه اين خود گويى هستى نبوده و عمر خويش كه صرف آن كرده ضايع كرده ! چه هرچه صرف چيزى شد رنگ آن گرفت و به جنس آن شد ، چون عمر خود در چيزى كه نمايشى بوده خرج كرده و همّت خود متعلّق به آن ساخته و مهر و محبت و دوام ملاحظه كه علاقات مثبتهء اتّحاد و اعتناق است به آن داشته باشد ، هرآينه وجود خود و اعمال خود را سرابى بيند و نمايشى بىعين ، كما قال اللّه تعالى :
وَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَعْمالُهُمْ كَسَرابٍ بِقِيعَةٍ يَحْسَبُهُ الظَّمْآنُ ماءً حَتَّى إِذا جاءَهُ لَمْ يَجِدْهُ شَيْئاً « 1 » آرى هركه با تباه پيوندد تباه شود ، چون او به دنياى ناچيز كه خداى عزّ و جلّ وى را لا شىء ناميده پيوست ناچيز شد .
زينهار ، زينهار كه آن عزيز بر خود ستم نكند و به دنيا نپيوندد تا ناچيز نشود و به خداى پيوندد و آنچه نزد خداى است ، تا موجود حقيقى شود و بداند كه گذشتگان همه پشيمانند ، از پيوند كه با دنيا كرده‌اند ، مگر آنان كه موفق مر توبه شده‌اند و از دنيا روى گردانيده و روى به خداى كرده مرده‌اند ، جعلك اللّه منهم و اطال عمرك ، و السّلام .
* * * بسم اللّه الرّحمن الرّحيم
مكتوب 309 - [ بايد كه بر راهوار ذكر سوار شده ، پيوسته به قطع مراحل عالم زور مشغول بود ]
مكتوب 309 - [ بايد كه بر راهوار ذكر سوار شده ، پيوسته به قطع مراحل عالم زور مشغول بود ]
من عبد اللّه قطب الى الاخ الودود الحافظ شهاب الدّين داود ( اما بعد ) .
امروز روز دنيا است و دنيا عبارت است از وجودى ملتبس كه خداى عزّ و جلّ به نوعى از قدرت كه خود مىداند آن را به‌پاى كرده و زودا كه روز خدايى بيايد و روز
( 1 ) . سوره نور ، آيه 39 « و كسانى كه كفر ورزيدند كارهايشان چون سرابى در زمينى هموار است كه تشنه آن را آبى مىپندارد تا چون بدان رسد آن را چيزى نيابد » .