مكاتيب عبد الله قطب بن محيى — الصفحة ١٨

در مكتب امام عارفان

شرور و ظلمتكدهء غرور ، به دار نور و سرور و ميهمانى عرشيان منتقل مىسازد .

آرى ! مفاد بيشتر نامه‌هاى او يادآور ذكر الهى است كه آرام‌بخش دل‌هاى رميده و جان‌هاى افسرده و مضطرب مىباشد . « الا بذكر اللّه تطمئنّ القلوب » چرا كه هر عالم ربّانى كه فانى در حق شد ، كلام او و قلم او و اشارهء او ، مذكّر ذكر الهى خواهد بود .

اين همه آوا ، از آنِ شه بود * گرچه از حلقوم عبد اللّه بود

در مكتب امام عارفان

در مكتب امام عارفان

گويى ملّا عبد اللّه قطب از مكتب امام على بن ابى طالب سلام اللّه عليه درس زهد و عرفان آموخته ، همو كه در نهج البلاغه فريادش بلند است : « الا حرّ يدع هذه اللّماظة لأهلها ؟ إنّه ليس لأنفسكم ثمن الّا الجنّة ، فلا تبيعوها إلّا بها » « 1 » ؛ آيا آزاد مردى نيست كه اين لقمهء جويده‌شدهء [ دنيا ] را به اهلش واگذارد ؟ به درستى كه براى جان شما قيمتى جز بهشت نيست ، خود را به غير آن مفروشيد .

و هم ايشان فرموده است : « و اللّه لدنياكم هذه اهون فى عينى من عراق خنزير فى يد مجذوم » ؛ « 2 » به خدا سوگند اين دنياى شما در نظر من ، از استخوان خوك تهى از گوشت كه در دست شخص جذامى باشد ، بىارزش‌تر و پست‌تر است .

البته امام المتّقين ، دنياى منهاى آخرت را ، به شيعيان و دوستان خود ، اين‌گونه معرفى فرموده است . و اين غير از دنيايى است كه مزرعهء آخرت و بازار عقبى است ؛ دنيايى كه امام على عليه السلام آن را در جاى ديگر ، جايگاه تجارت دوستان خدا و محلّ نيايش و سجده‌گاه ايشان و سراى راستى و صفا معرفى نموده و مىفرمايد : « انّ الدّنيا دار صدق لمن صدقها . . . و مسجد احبّاء اللّه و مهبط وحى اللّه و متجر اولياء اللّه . » « 3 » ؛ دنيا خانهء

( 1 ) . نهج البلاغه ، حكمت 456 . ( 2 ) . همان ، حكمت 236 . ( 3 ) . همان ، حكمت 131 .