حكمت عملى ( اخلاق مرتضوى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٧

نامهء دوم

حسب درجات معرفت و اعمال صالح در آن دو بهشت « بهشت لقاى منعم و بهشت نعمت دائم » درجات مختلف دارند درجات بعضها فوق بعض ، انتهى كلامه الشريف .

مرحوم استاد الهى قمشه‌اى يكى از نوادر روزگار بود ، به ارتحال خود دل اهل اللّه را سوگوار كرد .

در هجران اين گونه بزرگان بايد گفت : اى دريغا عالمى .

اگر چه به نصّ لا ريبى تنزيل آسمانى و حكم محكم فرقان محمّدى صلّى اللّه عليه و إله و سلم :

ما نَنْسَخْ مِنْ آيَةٍ أَوْ نُنْسِها نَأْتِ بِخَيْرٍ مِنْها أَوْ مِثْلِها « 1 » .

ولى به قول عارف معروف مجدود بن آدم سنائى غزنوى رحمة اللّه تعالى عليه :

هر خسى از رنگ گفتارى بدين ره كى رسد * درد بايد صبر سوز و مرد بايد گامزن

قرنها بايد كه تا يك كودكى از لطف طبع * عالمى گويا شود يا فاضلى صاحب سخن

سالها بايد كه تا يك سنگ اصلى ز آفتاب * لعل گردد در بدخشان يا عقيق اندر يمن

صدق و اخلاص و درستى بايد و عمر دراز * تا قرين حق شود صاحب قرانى در قرن

الهى سحرى بود .

الهى شب با ستارگان گفتگو داشت .

الهى را مناجاتهاى آتش‌سوز است .

الهى گريه‌ها داشت .

الهى عالم ربّانى بود .

الهى اهل ايقان بود .

الهى مفسّر قرآن بود .

الهى سوز و گداز داشت .

( 1 ) . بقره / 107