حكمت عملى ( اخلاق مرتضوى ) ( فارسى ) — الصفحة ١٣

نامهء اوّل

اين غزل را بسرود :

اى شيخ مزن طعنه به گفتار الهى * ذوقى طلب از جذبه اشعار الهى

هرنكته كه در نظم الهى است حديثى است * از دفتر معشوق و ز انوار الهى

افروخته جان ز آتش عشق است و عجب نيست * روشن دلى از شمع شرربار الهى

هرمرغ زند نغمه‌اى از شوق در اين باغ * آيد به تفرّج سوى گلزار الهى

گر طعنه زند صوفى و گر شيخ نرنجيم * غافل بود از مخزن اسرار الهى

از مردم آزاده و ارباب صفا پرس * لطف سخن و طبع گهربار الهى

هرعالم ربّانى و هرصوفى صافى است * پاك از حسد و شيد بود يار الهى

راز دلم از نالهء جانسوز توان يافت * گر بشنوى آهنگ دل زار الهى

من ذرّه خورشيد تو اى شاهد غيبم * با عشق تو افتاده سر و كار الهى

البته هركسى محسود اين و آن نمىشود مگر شخصيّت بارزى باشد . اين خود دليل بر علوّ مقام محسودين است .

در كتاب شريف كافى ثقة الإسلام كلينى اعلى اللّه تعالى مقاماته درباره ائمهء اطهار عليهم السّلام بابى است به عنوان « باب انّهم المحسودون الذين ذكرهم اللّه تعالى » .

و در اين باب كلينى به اسنادش روايت مىكند : عن الكنانى قال : سألت أبا عبد اللّه عليه السّلام عن قول اللّه عزّ و جلّ أَمْ يَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلى ما آتاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ فقال : يا