كشف الحقايق ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٩
فصل
توحيد رسيد آواز برآورد كه : إِنِّي وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ حَنِيفاً وَ ما أَنَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ « 1 »
و در حج شريعت ترك شهر خود مىبايد كرد و در حج طريقت ترك ظاهر خود مىبايد كرد و در حج حقيقت ترك هستى خود مىبايد كرد : إِذْ قالَ لَهُ رَبُّهُ أَسْلِمْ قالَ أَسْلَمْتُ لِرَبِّ الْعالَمِينَ « 2 »
در حج شريعت سفر را بر حضر برگزيدن است و در حج طريقت باطن را بر ظاهر ترجيح دادن است و در حج هستى خود را ( كذا - ظ : نيستى خود را ) بر نيستى خود ( كذا - ظ : هستى خود ) اختيار كردن است . و آن عزيز از سر همين نظر فرموده :
رباعى
تا هست غم خودت نبخشايندت * تا با تو تو هست هيچ ننمايندت
تا از خود و هر دو كون فارغ نشوى * اين در مزن اى خواجه كه نگشايندت
تمت الرسالة بعون الله و حسن توفيقه
اين نسخه را در تاريخ غره شهر جمادى الاول ( كذا - أنسب : جمادى الاولى ) در سنهء ( 1033 ) در بلدهء « تعز » كه قريهايست از قراى « يمن » مسوده نمود وقتى كه تفرقه خاطر از همهء جهات در كمال بود و خداوند مستنسخ را در نبشتن كمال استعجال و خاطر فاتر خواهان اين كلمات بود و قطع نظر از آن صعب مىنمود .
لهذا نمونهء بر اين صحايف رقم زده گرديد اميد كه باعث دعاى خير گردد .
مسوده : محمد صادق ناظم تبريزى در هامش : ظاهرا كه در عرض دوازده روز نوشته شده باشد .
( 1 ) - انعام 79 ( 2 ) - بقرة 130