وجه دين ( فارسى ) — الصفحة ١٠٦

گفتار سيزدهم اندر تأويل اعوذ باللّه من الشّيطان الرّجيم

است بگفتار خويش قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ گفت بگو كه مر خويشتن را نگاه دارم به پروردگار مردمان مَلِكِ النَّاسِ إِلهِ النَّاسِ پادشاه مردمان خداى مردمان ، و تأويلش آنست كه مردم را بايد كه پرورش نفسانى از آن كس باشد كه فرمان از خداى دارد و اندر ملك خداى باشد و بفرمان او رود چنان كه مملوك بفرمان مالك رود و بذات خويش چيزى نبيند چنان كه آزادان كنند ، ملك و رب خدايست تعالى و تقدّس ، و إله بازپس گفت و ربّ پيش گفت و ملك اندر ميانه گفت از بهر آنكه پروردگار ناميست بر هر كسى بيفتد چون پروردگار فرزند و ستور و جز آن ، و باز ملك از ربّ خاص‌تر است و باز إله خاص‌تر از ملك است و مر هيچ مخلوقى را اندرين نام بهره نيست ، و چون عياذ از شيطان رجيم بدين روى كرده شود ديو رانده بدان كس دست نيابد بفريفتن و گمراه كردن مرو را ، و چون نه خداى را بشناسد و نه ديو را هرگز به حق نرسد ، و نفس مؤمن پاكيزه بدان كس شود كه نگاه داشت به دو جويد ، و آلوده بدان كس نشود كه نگاه داشت ازو بايدش ، و چون هر دو را بشناخت پاكيزه گشت چنان كه خداى تعالى هميگويد قوله تعالى : إِنَّهُ لَيْسَ لَهُ سُلْطانٌ عَلَى الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَلى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ « 1 » گفت نيست مر ديو را پادشاهى بر آنها كه بگرويدند و بر پروردگار خويشتن تكيه كنند ، پس نگاه داشت مؤمن به امام زمانست از دشمن خاندان حق .

( 1 ) سوره 16 آيه 11 .