البلدان ( بخش مربوط به ايران ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٥

داستان آبها و ستايش آب سرد

موزون و درست سر به نواخوانى هشته‌اند .

مرغان خوش آواز ( قمريكان ) در فضا نغمه سر داده‌اند و كبوتران هامون ، با در گلو گرداندن بانگ خود ، پى نغمه سرايى آنها گرفته‌اند .

كبوتران كبود ( چاهى ) با كبوتران سبز رنگ ، حالى كه به ياد جفتهاى خويشند ، نزديك مىشوند .

و هم از اندوه دورى آن كبوتران ، كه با يك ديگر الفت داشتند ، بى امان اشك مىريزند .

همانا كوه اروند سر بر آورده است و در دامنهء خويش ، بهترين پرده‌هاى نقاشى را در چشم انداز ما گسترده است .

چكاد فرازمندش ، با نقش و نگارهاى خويش ، به نيكوترين آئين ، آراسته شده است .

از بلند اروند ، فراز تپه‌ها ، خرم و سر سبز و پيراسته ، نمودار شده است و در ديد رس جاى گرفته است .

كبكها از ترس شاهينها ، جوجه‌هاى خويش ، در كنار ، زير بال گرفته‌اند .

گوساله‌هاى وحشى گله شده‌اند و چون از درون دره پيش آيند ، از كرشمه و غرور ، گويى دختر كان درشت چشم سيه مژگانند .

گوسپندان از بين گرگان خويشتن به سختى به بره‌هاى خود رسانند .

و آب از دل صخره‌ها بر سر خيريهاى دشتى و اسپرمها همى رود .

تو ، عطر گلهاى كوهى را كه از نسترن خوشبوتر است هنگام وزيدن باد صبا ، همى شنوى .

خداوند ، رى را از باران رحمت خويش سيراب داراد نيز همهء ساكنان رايين « 1 » را .

و مردم رى را از سپاس فراوان من ، به خاطر صيانت تو ، بى منت پاداشى بود .

چنانچون پاداش آن كسان كه على ، امام رستگارى و هدايت ، را در نبرد

( 1 ) - نسخهء عكسى ( ورق 117 ، ب ) : رامين .