گوهر مراد ( فارسى ) — الصفحة ٦٧٩

مقصد اول در ذكر طريقهء حكمت و دلالت بر تهذيب اخلاق

اوّل : صداقت و آن محبّتى باشد صادق كه باعث شود بر اهتمام جملگى اسباب فراغت و رفاهيّت ، لمن هو صديق له ؛ و ايثار هر چه ممكن باشد از اين جمله بر او .

دوّم : الفت و آن متفق بودن رأيها و اعتقادها است با جماعتى تا در معيشت معاون هم باشند .

سوّم : وفا و آن تجاوز نكردن است از ملازمت طريق معاونت و مواسات .

چهارم : شفقت و آن اهتمام بر ازالهء مكروهى است كه متوقّع باشد وصولش به احدى .

پنجم : صلهء رحم ، و آن شريك كردن خويشان و پيوستگان است با خود در خيرات دنيوى .

ششم : مكافات ، و آن مقابله كردن احسانى است كه با او كنند به مثل آن يا زياده بر آن .

هفتم : حسن شركت ، و هو أن يكون الأخذ و الإعطاء في المعاملات على الاعتدال الموافق للجميع .

هشتم : حسن قضا ، و هو أن يكون مجازاته لاحد و مكافاته لاحسانه خالية عن المنة و الندامة .

نهم : تودّد ، و هو طلب مودّة الاكفاء و أهل الفضل بحسن اللّقاء و بالأعمال التي تستدعي المحبة منهم .

دهم : تسليم ، و آن حسن تلقى است و رضا دادن به امورى كه متعلق به خداى تعالى باشد ، و يا به كسانى كه اعتراض بر ايشان جايز نيست مانند ؛ انبياء و ائمه - عليهم السلام - اگر چه موافق طبع او نباشد و يا معقول او نبود .

يازدهم : توكّل ، و توكّل آن بود كه در كارهائى كه حواله آن به قدرت