گوهر مراد ( فارسى ) — الصفحة ٥١٠

فصل چهارم از باب سوّم از مقالهء سوّم در ذكر بعضى از نصوص جليّه كه در كتب اهل سنّت به طريق ايشان منقول شده و تعداد نبذى از كتب و مصنّفات ايشان ، كه مشتمل است بر نصوص صريحه در خلافت امير المؤمنين على عليه السلام

فصل چهارم از باب سوّم از مقالهء سوّم در ذكر بعضى از نصوص جليّه كه در كتب اهل سنّت به طريق ايشان منقول شده و تعداد نبذى از كتب و مصنّفات ايشان ، كه مشتمل است بر نصوص صريحه در خلافت امير المؤمنين على عليه السلام

فصل چهارم از باب سوّم از مقالهء سوّم در ذكر بعضى از نصوص جليّه كه در كتب اهل سنّت به طريق ايشان منقول شده و تعداد نبذى از كتب و مصنّفات ايشان ، كه مشتمل است بر نصوص صريحه در خلافت امير المؤمنين على عليه السلام

و غرض از ذكر اين نصوص با وجود غناى از آن به سبب تواتر نصّ جلى ، نزد فرقهء محقّه آن است كه معلوم شود بر صاحب فطنت كه انكار اهل سنّت مر نصّ جلى را محض عناد است . و ظاهر گردد كه آنچه علماى اهل سنّت ، مانند فخر رازى و شارح مقاصد و غير آن گفته‌اند كه خبرى « 1 » از اين نصوص نزد ما نيست كذب محض است . و نيز ظاهر شود كه آنچه فخر رازى سوگند به آن ياد كرده كه نصوصى كه شيعه مدّعى آنند اثرى در دل ما نكرده ؛ مبنى بر قساوت و عناد است . از آن جمله احمد بن حنبل كه يكى از ائمه اربعه اهل سنّت است ، در مسند خود نقل كرده از ذادان بن سلمان ، كه گفت ؛ شنيدم از رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله و سلم كه مىگفت : « كنت أنا و عليّ نورا بين يدي اللّه تعالى ؛ قبل أن يخلق آدم بأربعة عشر ألف عام . فلمّا خلق اللّه آدم قسّم ذلك فيه و جعله جزءين فجزء أنا و جزء علي - عليه السلام - » « 2 »

( 1 ) الف : چيزى . ( 2 ) فضائل أحمد ، ج 2 / 622 - 623 ، شرح نهج البلاغه 9 / 171 به نقل از مسند .