مقامات عارفان ( آئينه بينايان ، اسرار النقطه ، آئين رهروان ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٧

ترجيع‌بند مرحوم عبرت نائينى در ستايش سلطان سرير ولايت كليه حضرت مولى الموالى على عليه السّلام

انما تاج و هل اتى او رنك * قل كفى قدر و لا فتى يلمق

مست فضل و كرامتش بحرى * كه دو كون اندر اوست مستغرق

بحر جود و سخاى او را هست * مهر چون لنگر و فلك زورق

هفت گردون به جنب بارگهش * هست چون هفت دانه جوزق

دين يزدان از او گرفت نظام * شرع احمد از او گرفت نسق

كفر را گشت گرمى بازار * سرد تا دين گرفت ازو رونق

زد علمدار اردوى جاهش * بر سر بام نه فلك سنجش

ريزد از شرم دست در بارش * ابر بر خاك جاى آب عرق

چرخ با تند باد هيبت او * هست چون پيش باد صرصر بق

تاج اليوم چون نهاد بسر * زد ز اتممت بر سرش ابلق

بهر موسى و سبطيان گرديد * رود نيل از اشارتش منشق

خواهم اين نكته را به بانگ بلند * گوشزد كرد بر تمام فرق

كه بود وجه شاهد ازلى * جلوه‌گر ز جمال پاك على

هم على خالق است و هم مخلوق * هم على رازقست و هم مرزوق

پايه او فروتر از خالق * رتبه او فراتر از مخلوق

عشق و معشوق و عاشق اوست كه نيست * جز يكى عشق و عاشق و معشوق

نگرفته است كس به او سبقت * كو بهر سابقى بود مسبوق

غير بر باطل است و او بر حق * سوى حق رو كه باطل است زهوق

هست ناطق به حق و صدق دور است * سخن صدق و حرف حق منطوق

علم ما كان و ما يكون را هست * دل او گنج و سينه‌اش صندوق

سرد گرديد كفر را بازار * تا از او گرم گشت دين را سوق

هردم از جذبه بانك وا شوقا * رسد از عاشقانش بر عيوق

گر زند هى به شير چرخ او را * خشك گردد ز بيمش خون بعروق

به نبى آن زمان معين بود او * كه نه صديق بود و نه فاروق

حق او را كسى كه پاس نداشت * مصطفى را ادا نكرده حقوق

بىولايش ثواب و طاعت خلق * نيست الا خطا و جرم و فسوق

نچشيد آنكه از مى عشقش * من شراب طهور كيف يذوق

مهر او رزق و جان قوت دلست * حبذا آنكه گرددش مرزوق

راه حق را شقوق بسيار است * راه فقر است بهترين شقوق