مقامات عارفان ( آئينه بينايان ، اسرار النقطه ، آئين رهروان ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٥

ترجيع‌بند مرحوم عبرت نائينى در ستايش سلطان سرير ولايت كليه حضرت مولى الموالى على عليه السّلام

دوش آن سرو قد سيمين ساق * مر مرا آمد از وفا بوثاق

شد وثاقم از آن بهشتى روى * غيرت باغ خلد بىاغراق

جلوه‌گر چهره‌اش چو صبح وصال * تيره‌تر طره‌اش ز شام فراق

دل جمعى به موى او مفتون * جان قومى به روى او مشتاق

طاق ابرو به دل‌ستانى جفت * جفت گيسو به دلربائى طاق

زخم او داغ سينه را مرهم * وصل او زهر هجر را ترياق

حاكم شهر دل باستقلال * مالك ملك جان باستحقاق

برده بر طاق ابروى آن بت * بتگران سجده خاضع الاعناق

رند و شاهد ز شوق برده نماز * بر رخش بالعشى و الاشراق

كفتم اى ماهروى مشكين موى * گفتم اى سرو قد سيمين ساق

نه تو گفتى كه نشكنم پيوند * نه تو گفتى كه نشكنم ميثاق

چه شد آيا كه باز بشكستى * از جفا رشته وفا و وفاق

خواستم لب به شكوه بگشايم * گفت دم دركش و بگير اياق

جرعهء نوش تا كه بزدايد * از دلت زنك شرك و رنك نفاق

و من الماء كل شىء حى * گر شنيدى ميش بود مصداق

جرعهء دركشيدم و به دو كون * چار تكبير گفتم و سه طلاق

رفتم از هوش و اندر آن مستى * سير كردم در انفس و آفاق

در وجود و عدم نديدم من * جز يكى اين دو كون را خلاق

خواستم تا به چشم جان بينم * چهرهء حاكم على الاطلاق

ناگهان گوش جان من بشنيد * اين نوا را ز مطرب عشاق

كه بود وجه شاهد ازلى * جلوه‌گر از جمال پاك على