نسايم گلشن ( شرح شرح گلشن راز شيخ محمود شبسترى ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٠٠
كشف ابيات
وجود كل كثير واحد آيد . . .
279
ورا قبله ميان غرب و شرق است . . .
214
وراى عقل طورى دارد انسان . . .
226
وزان هريك شده موقوف آلات . . .
180
وزو چون بگذرى هنگام فكرت . . .
125
وصال اين جايگاه رفع خيال است . . .
243
وصال حق ز خلقيّت جدايى است . . .
236
وصال ممكن و واجب به هم چيست ؟ . . .
245
و قد سالوا و قالوا ما النّهاية . . .
210
و گر بگذاردش پيوسته ساكن . . .
321
وگر نورى رسد از عالم جان . . .
196
ولايت بود باقى تا سفر كرد . . .
211
ولايت در ولى پوشيده بايد . . .
201
ولايت شد به خاتم جمله ظاهر . . .
217
ولى آن جايگاه آمد شدن نيست . . .
115
ولى آنگه رسد كارش به اتمام . . .
203
ولى از پيروى چون همدم آمد . . .
201
ولى اين بر سبيل اتفاق است . . .
123
ولى برعكس دور چرخ اطلس . . .
168
ولى بىپوست ناپخته‌ست هر مغز . . .
263
ولى تا با خودى زنهار زنهار . . .
308
ولى ترتيب مذكور از چه و چون . . .
126
ولى تشبيه كلّى نيست ممكن . . .
308
ولى چون بنگرى در اصل اين كار . . .
171
ولى كارى كه از آب و گل آيد . . .
265
و ليكن چون گذشت اين طور دنيا . . .
291
و ليكن طامة الكبرى نه اين است . . .
281
ولى هر لحظه‌اى گردد مبدّل . . .
287
و يا چون موسى عمران در اين راه . . .
162
و يا عكس دل آنجا شد هويدا . . .
331
ه
هر آنچ آن هست بالقوة در اين دار . . .
293
هرآنچه گردد اندر حشر پيدا . . .
288
هر آن چيزى كه در عالم عيان است . . .
303
هر آن‌كس را كه اندر دل شكى نيست . . .
229
هر آن‌كس را كه ايزد راه ننمود . . .
128
هر آن‌كس را كه مذهب غير جبر است . . .
254
هر آن‌كس كو مجرّد چون ملك شد . . .
364
هر آن كو خالى از خود چون خلا شد . . .
230
هر آن كو در معانى گشت فايق . . .
244
هر آن نسبت كه پيدا شد ز شهوت . . .
365
هزاران موج خيزد هر دم از وى . . .
262
هزاران نشئه دارى خواجه در پيش . . .
245
هم از الله در پيش تو جانى است . . .
364
همو كرد و همو گفت و همو بود . . .
357
همه اجزاى عالم چون نباتند . . .
241
همه اخلاق تو در عالم جان . . .
296
همه اخلاق نيكو در ميانه است . . .
268
همه از حكم و امر و داد داور . . .
174
همه از ذات خود پيوسته آگاه . . .
154
همه از وهم توست اين صورت غير . . .
116
همه افعال و اقوام مدّخر . . .
293
همه انجم بر او گردان پياده . . .
173
همه اهل خراسان از كه و مه . . .
121
همه باهم بهم چون دانه و بر . . .
152
همه بر حكم داور داده اقرار . . .
175
همه پيدا شود آنجا ضماير . . .
294
همه در جاى و سير و لون و اشكال . . .
172
همه دلها از او گشته مسلسل . . .
320
همه ذرات عالم همچو منصور . . .
227
همه سرگشته و يك جزو از ايشان . . .
153
همه كار من از وى شد ميسّر . . .
373
همه يك قطره بود آخر ز اوّل . . .
242
همه يك نور دان اشباح و ارواح . . .
184
هميشه خلق در خلق جديد است . . .
290
همين نبود جهان آخر كه ديدى . . .
154
هيولى چيست جز معدوم مطلق . . .
237
ى
يكى از بحر وحدت گفت انا الحق . . .
118
يكى از جزو و كل گفت اين سخن باز
119
يكى از رنگ صافش ناقل آمد . . .
341
يكى از زلف و خال و خط بيان كرد . . .
120
يكى از نيم‌جرعه گشته صادق . . .
341
يكى پيمانه پر كرد و به من داد . . .
375
يكى خط است از اول تا به آخر . . .
116
يكى درياست هستى ، نطق ساحل . . .
261
يكى ديگر فروبرده به يك‌بار . . .
342
يكى را علم ظاهر بود حاصل . . .
119
يكى ره برتر از كون و مكان شو . . .
187
يكى گوهر برآورد و هدف شد . . .
119