نسايم گلشن ( شرح شرح گلشن راز شيخ محمود شبسترى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٩٩

كشف ابيات

مسافر آن بود كو بگذرد زود . . .

193

مسافر چون بود ، رهرو كدام است . . .

192

مسلمان گر بدانستى كه بت چيست . . .

355

مشارق با مغارب را بينديش . . .

158

مشو محبوس اركان و طبايع . . .

166

مظاهر چون فتد بر وفق ظاهر . . .

292

معدل كرسى ذات البروج است . . .

169

معلق صد هزاران دل ز هر سو . . .

320

مقام عاشقان لاابالى است . . .

343

مقدم چون پدر ، تالى چو مادر . . .

126

مكن بر نعمت حق ناسپاسى . . .

222

مگر دل مركز عرش بسيط است . . .

167

مگر رخسار او سبع المثانى است . . .

327

مگو ممكن ز حدّ خويش بگذشت . . .

244

ملاحت از جهان بىمثالى . . .

274

ملازم هر يكى در منزل خويش . . .

173

من تو برتر از جان و تن آمد . . .

186

من تو چون نباشد در ميانه . . .

190

منزه ذاتش از چند و چه و چون . . .

137

من و تو عارض ذات وجوديم . . .

184

مواليد سه‌گانه گشته ز ايشان . . .

174

موانع چون در اين عالم چهار است . . .

221

مؤثر حق‌شناس اندر همه جاى . . .

276

موحد را كه از وحدت شهودست . . .

127

ميان جسم و جان بنگر چه فرق است . . .

264

ن

نباشد اهل دانش را معوّل . . .

357

نباشد بىپدر انسان شكى نيست . . .

358

نبرده هيچ يك ره سوى اين كار . . .

180

نبوت در كمال خويش صافى است . . .

200

نبوت را ظهور از آدم آمد . . .

210

نبوده هيچ چيزش هرگز از خود . . .

260

نبى چون آفتاب آمد ولى ماه . . .

200

نبى چون در نبوّت هست اكمل . . .

217

نترسد زو كسى كو را شناسد . . .

249

نخست از فكر خويشم در تحير . . .

124

نخستين آيتش عقل كل آمد . . .

165

ندارد باورت اكمه ز الوان . . .

225

ندارد عالم معنى نهايت . . .

306

ندارد كل وجودى در حقيقت . . .

279

ندارد هيچ جوهر بىعرض عين . . .

237

ندانم خال او عكس دل ماست . . .

331

ندانى كاين ره آتش‌پرستى است . . .

252

نسب چه بود مناسب را طلب كن . . .

365

نشان ناشناسى ناسپاسى است . . .

377

نشانى داده‌اندت از خرابات . . .

343

نظر چون در جهان عقل كردند . . .

307

نظر كردم بديدم اصل هر كار . . .

357

نظر كردن به رويم نيم ساعت . . .

374

نظر كن در حقيقت سوى امكان . . .

239

نظر كن در معانى سوى غايت . . .

310

نكاح معنوى افتاد در دين . . .

272

نگر تا قطره‌ى باران ز دريا . . .

242

نگر كز چشم شاهد چيست پيدا . . .

311

نگنجد نور ذات اندر مظاهر . . .

138

نماند اندر ميانه رفق و آزرم . . .

362

نماند خوف اگر گردى روانه . . .

250

نماند در جهان يك نفس كافر . . .

217

نماند در ميانه رهرو و راه . . .

188

نماند در ميانه هيچ تمييز . . .

222

نماند قدرت جزويش در كل . . .

198

نمود وهم از هستى جدا كن . . .

235

نمونه بازبين اى مرد حساس . . .

361

نمىبيند مگر كاين چرخ اخضر . . .

172

نه آخر علت غايى در آخر . . .

177

نه آخر واجب آمد جزو هستى . . .

278

نه آن اين گردد و نه اين شود آن . . .

301

نهادى ناقصى را نام خواهر . . .

366

نه پيوندى كه از تركيب اجزاست . . .

270

نه علم است آنكه دارد ميل دنيا . . .

264

نه فخر است اين سخن كز باب شكر است . . .

122

نه مخلوق است آن كو گشت و اصل . . .

236

نيابد زلف او يك لحظه آرام . . .

322

نيابد در دو چشمش جمله هستى . . .

317

و

وجود آن جزو دان كز كلّ فزون است . . .

277

وجود اندر كمال خويش سارى است . . .

239

وجود پشه دارد حكمت اى خام . . .

171

وجود علم از آن درياى ژرف است . . .

262

وجود كل ز كثرت گشته ظاهر . . .

278