نسايم گلشن ( شرح شرح گلشن راز شيخ محمود شبسترى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٩٨
كشف ابيات
صفات حق تعالى لطف و قهر است . . .
305
ط و ظ
طبيعى قوت توده هزار است . . .
180
ظلومى و جهولى ضد نورند . . .
177
ظهور جمله‌ى اشياء به ضدّ است . . .
130
ظهور قدرت و علم و ارادت . . .
182
ظهور نيكويى در اعتدال است . . .
270
ع و غ
عجب‌تر آنكه اين از ترك مأمور . . .
257
عدالت چون شعار ذات او شد . . .
269
عدد گرچه يكى دارد بدايت . . .
146
عدم آيينه عالم عكس ، و انسان . . .
147
عدم آيينه‌ى هستىست مطلق . . .
144
عدم چون گشت هستى را مقابل . . .
145
عدم در ذات خود چون بود صافى . . .
147
عدم كى راه يابد اندرين باب . . .
236
عرض شد هستيى كان اجتماعى است . . .
279
عرض فانى و جوهر زو مركّب . . .
234
عروض و قافيه معنى نسنجد . . .
121
علوم دين ز اخلاق فرشته است . . .
265
على الجمله جواب نامه در دم . . .
123
عمل كان از سر احوال باشد . . .
264
عناصر گشته ز آن يك جرعه سرخوش . . .
340
عناصر مر ترا چون ام سفلى است . . .
365
غذاى جانور گردد ز تبديل . . .
241
غرض زين جمله آن كز ما كند ياد . . .
377
ف و ق
فلك سرگشته از وى در تكاپوست . . .
340
قديم و محدث از هم چون جدا شد . . .
299
قديم و محدث از هم چون جدا نيست . . .
300
ك
كتاب حق بخوان از نفس آفاق . . .
265
كدام است آن جهان كان نيست پيدا . . .
157
كدامين اختيار اى مرد عاقل . . .
252
كدامين فكر ما را شرط راه است . . .
137
كدامين نقطه را نطق است انا الحق . . .
226
كرامت آدمى را اضطرار است . . .
259
كژى بر راستى ز آن گشت غالب . . .
320
كسى اين راه داند كو گذر كرد . . .
192
كسى بر سرّ وحدت گشت واقف . . .
218
كسى را كاندر اين معنى است حيران . . .
120
كسى كو از نوافل گشت محبوب . . .
220
كسى كو با خدا چون و چرا گفت . . .
259
كسى گر خطّش از روى نكو ديد . . .
327
كسى مرد تمام است كز تمامى . . .
203
كلام حق همى ناطق بدين است . . .
171
كلامى كان ندارد ذوق توحيد . . .
136
كند او جمله دلها را وشاقى . . .
370
كند گرمى و كرده عزم بالا . . .
240
كند يك رجعت از سجين فجّار . . .
196
كنون نه نيستم در خود نه هستم . . .
375
كواكب جمله از وى گرم و سرد است . . .
271
كه باشم من ، مرا از من خبر كن ؟ ! . . .
183
كه را ديدى تو اندر هر دو عالم . . .
253
كه رخصت اهل دل را در سه حال است . . .
309
كه شد بر سرّ وحدت واقف آخر . . .
218
كه عالم در دو عالم سرورى يافت . . .
264
گ
گدايى گردد از يك جذبه شاهى . . .
163
گذشته هفت و ده از هفتصد سال . . .
120
گر او زلفين مشكين برفشاند . . .
320
گل آدم در آن دم شد مخمّر . . .
323
گهى از خوى خود در گلخنم من . . .
376
گهى از دور دارد سير معكوس . . .
129
گهى برتر شود از هفتم افلاك . . .
333
گهى بر رخش حسن او شهسوار است . . .
274
گهى چون چشم او دارم سرى خوش . . .
375
گهى چون چشم او دارم سرى خوش . . .
375
گهى چون چشم مخمورش خراب است . . .
332
گهى مسجد بود گاهى كنشت است . . .
332
م
مپرس از من حديث زلف پرچين . . .
319
مجرّد شو ز اقرار و ز انكار . . .
370
مرا از شاعرى خود عار نايد . . .
122
مراتب باقى و اهل مراتب . . .
253
مرا گفتى : بگو چبود تفكر ؟ ! . . .
124