نسايم گلشن ( شرح شرح گلشن راز شيخ محمود شبسترى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٩٦
كشف ابيات
چو ممكن گرد امكان برفشاند . . .
236
چو من هستم به ذات خود معيّن . . .
234
چو موجى برزند گردد جهان طمس . . .
243
چو نبود ذات حق را ضد و همتا . . .
130
چو نور آفتاب از شب جدا شد . . .
212
چو نور او ملك را پر بسوزد . . .
139
چو نور نفس گويا بر تن آيد . . .
241
چو نيكو بنگرى در اصل اين كار . . .
149
چو يابد از صفات بد نجاتى . . .
197
چهار اضداد در طبع و مراكز . . .
173
چه بحر است آنكه نطقش ساحل آمد . . .
260
چه جزو است آنكه او از كلّ فزون است . . .
276
چه خواهد اهل معنى زان عبارت . . .
303
چه دانستى ز صورت يا ز معنا ؟ . . .
155
چه كردى فهم از دين العجائز . . .
161
چه مىگويم حديث عالم دل . . .
160
چه مىگويم كه هست اين نكته باريك . . .
143
چه نسبت خاك را با حضرت پاك . . .
142
چه نسبت دارد او با قلب انسان . . .
167
ح
حديث آن هست كو را رشّ نور است . . .
246
حديث زلف جانان بس دراز است . . .
318
حديث قدسى اين معنى بيان كرد . . .
149
حقيقت كهربا ذات تو كاه است . . .
163
حكيمان كاندرين كردند تصنيف . . .
124
حكيم فلسفى چون هست حيران . . .
129
حكيمى راست‌كردارست و گفتار . . .
266
حكيمى كاندرين ره كرد تصنيف . . .
237
خداوندى همه در كبريايى است . . .
259
خراب آستان لامكان است . . .
344
خرابات از لبش معمور گشته . . .
372
خراباتى است بىحد و نهايت . . .
344
خراباتى خراب اندر خراب است . . .
344
خراباتى شدن از خود رهايى است . . .
343
خرد را نيست تاب نور آن روى . . .
133
خرد غوّاص آن بحر عظيم است . . .
263
خرد مست و ملائك مست و جان مست . . .
339
خضروار از مقام بىنشانى . . .
325
خط آمد سبزه‌زار عالم جان . . .
325
خلل در راه سالك نقص مغز است . . .
206
خليل‌آسا برو حق را طلب كن . . .
162
د
درآ در وادى ايمن كه ناگاه . . .
229
در آدم شد پديد اين عقل و تمييز . . .
113
در آلاء فكر كردن شرط راه است . . .
137
در آن خلوت سرا محبوب گردد . . .
202
در آن موضع كه نور حق دليل است . . .
139
در او از راز دلها گل شكفته است . . .
376
در او چيزى دو ساعت مىنپايد . . .
280
در او در جمع گشته هر دو عالم . . .
151
در او هرچه بگفتند از كم‌وبيش . . .
136
در اين ره انبياء چون ساربانند . . .
117
در اين ره اوليا باز از پس و پيش . . .
118
در اين مشهد كه انوار تجلاست . . .
143
در اين مشهد يكى شد جمع و افراد . . .
191
درون حسن روى نيكوان چيست ؟ . . .
275
درون هر تنى جانى است پنهان . . .
356
دگر از معصيت نور و صفا ديد . . .
256
دگرباره به وفق عالم خاص . . .
295
دگرباره در آن چون نيست تأييد . . .
127
دگرباره شود پيدا جهانى . . .
280
دگرباره شود مانند پرگار . . .
209
دگر كردى سؤال از من كه من چيست ؟ . . .
183
دگر گويى مسافر كيست در راه . . .
192
دل اندر روى او يا اوست خود دل . . .
331
دل چرخ از چه شد آخر پرآتش ؟ . . .
173
دلش با نور حق همراز گردد . . .
196
دل عارف شناساى وجود است . . .
218
دل ما دارد از زلفش نشانى . . .
323
دلم از دانش خود صد حجب داشت . . .
373
دل هر حبه‌اى صد خرمن آمد . . .
150
دلى كز معرفت نور و صفا ديد . . .
128
دمى از مردمى دلها نوازد . . .
314
دو چشم فلسفى چون بود احول . . .
134
دو خطوه بيش نبود راه سالك . . .
191
دو ديگر زان ممات اختيارى است . . .
285
دو عالم را همه برهم زنى تو . . .
297
دهد يكباره هستى را به تاراج . . .
199