نسايم گلشن ( شرح شرح گلشن راز شيخ محمود شبسترى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٩٥
كشف ابيات
تو از خود روز و شب اندر گمانى . . .
183
تو از عالم همين لفظى شنيدى . . .
155
توانايى كه در يك طرفة العين . . .
112
تو بودى عكس معبود ملايك . . .
178
تو چشم عكسى و او نور ديده‌ست . . .
148
تو در خوابى و اين ديدن خيال است . . .
159
تو را از بهر اين كار آفريدند . . .
358
تو گويى چيست اين افلاك دوّار . . .
172
تو گويى لفظ من در هر عبارت . . .
184
تو مغز عالمى زان در ميانى . . .
179
تويى در دور هستى جزو اسفل . . .
251
ج
جز از حقّ نيست ديگر هستى الحق . . .
235
جز از من اندرين صحرا دگر كيست . . .
234
جز او معروف و عارف نيست درياب . . .
223
جزاى عدل نور و رحمت آمد . . .
270
جناب حضرت حقّ را دويى نيست . . .
230
جناب قدّس وحدت دير جان است . . .
363
جناب كبريايى لاابالى است . . .
257
جهان از عقل و نفس و چرخ و اجرام . . .
242
جهان انسان شد و انسان جهانى . . .
149
جهان جمله فروغ نور حق دان . . .
132
جهان چون تست يك شخص معيّن . . .
285
جهان چون زلف و خال و خط و ابروست . . .
303
جهان خلق و امر از يك نفس شد . . .
114
جهان خلق و امر اينجا يكى شد . . .
115
جهان خود جمله امر اعتبارى است . . .
302
جهان را سربه‌سر آيينه‌اى دان . . .
149
جهان را سربه‌سر در خويش مىبين . . .
176
جهان را نيست موت اختيارى . . .
287
جهان را نيست هستى جز مجازى . . .
239
جهان عقل و جان همسايه‌ى تست . . .
178
جهان كلّ است و در هر طرفة العين . . .
280
جهانى خلق ازو سرگشته دايم . . .
341
چ
چراغ روشن علم اليقين است . . .
44
چرا مخلوق را گويند و اصل . . .
235
چنان كان گبر يزدان و اهرمن گفت . . .
255
چنان كز ظلم دوزخ شد مهيّا . . .
268
چو آب و گل شود يكباره صافى . . .
270
چو آيات است روشن گشته از ذات . . .
138
چو از تعديل گشت اركان موافق . . .
272
چو از چشم و لبش انديشه كردند . . .
316
چو از چشم و لبش خواهم كنارى . . .
315
چو اكمه بىنصيب از هر كمال است . . .
135
چو او بر كاروان عقل ره زد . . .
322
چو اهل دل كند تفسير معنى . . .
306
چو با عامه نشينى مسخ گردى . . .
360
چو برخيزد خيال چشم احول . . .
160
چو بود اندر ازل اى مرد نااهل . . .
258
چو بود توست يكسر محو و نابود . . .
252
چو پشت آينه باشد مكدر . . .
178
چو تو بيرون شدى او اندر آيد . . .
219
چو جزويات شد بر وى مرتب . . .
195
چو چشم سر ندارد طاقت تاب . . .
144
چو خواجه قصّه‌ى آخر زمان كرد . . .
361
چو خود را ديد يك شخص معين . . .
113
چو خورشيد عيان بنمايدت چهر . . .
160
چو دام فتنه مىشد چنبر او . . .
322
چو در شخص است خوانندش ملاحت . . .
274
چو درياييست وحدت ليك پرخون . . .
242
چو ديد آن ماه كز روى چو خورشيد . . .
374
چو رويت ديدم و خوردم از آن مى . . .
298
چو سير حبّه در خط شجر شد . . .
208
چو شد اين قاعده يكسر مقرّر . . .
311
چو شد در دايره سائر مكمل . . .
209
چو صورت بىهيولى در قدم نيست . . .
238
چو عارف با يقين خويش پيوست . . .
207
چو عقلش كرد در هستى تو غلّ . . .
130
چو قاف قدرتش دم بر قلم زد . . .
113
چو كردى پيشواى خود خرد را . . .
185
چو كردى خويشتن را پنبه‌كارى . . .
228
چو كفر و دين بود قايم به هستى . . .
348
چو كل از روى ظاهر هست بسيار . . .
278
چو ما از حرف خود در تنگناييم . . .
122
چو ماضى نيست مستقبل مه و سال . . .
234
چو مبصر در نظر نزديك گردد . . .
140
چو محبوسان به يك منزل نشسته . . .
161
چو محسوس آمد اين الفاظ مسموع . . .
306
چو مرگ و زندگى باشد مقابل . . .
286