نسايم گلشن ( شرح شرح گلشن راز شيخ محمود شبسترى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٩٤
كشف ابيات
بنه آيينه‌اى اندر برابر . . .
232
بود از سرّ وحدت واقف حق . . .
218
بود از هر تنى پيش تو جانى . . .
178
بود ايجاد و اعدام دو عالم . . .
289
بود تابع ولى از روى معنى . . .
202
بود در ذات حق انديشه باطل . . .
137
بود فكر نكو را شرط تجريد . . .
128
بود محبوس طفل شيرخواره . . .
365
بود موجود را كثرت برونى . . .
277
بود نور خرد در ذات انور . . .
139
بود نور نبى خورشيد اعظم . . .
213
بود هستى بهشت امكان چو دوزخ . . .
189
به اصل خويش راجع گشت اشيا . . .
115
به اصل خويش يك ره نيك بنگر . . .
176
به اعضاء پشه‌اى همچند پيل است . . .
150
به توبه متصف گردد در آن دم . . .
197
به جز هست حقيقى هست نشناخت . . .
219
به جمعيت لقب كردند تشويش . . .
361
به چشمش گرچه عالم درنيايد . . .
313
به چشم منكرى منگر در او خوار . . .
377
به حد خويش چون گشتند واقف . . .
118
به حكمت باشدش جان و دل آگه . . .
266
به خط استوا در قامت راست . . .
214
به دست او چو شيطان شد مسلمان . . .
215
به رخش علم و چوگان عبادت . . .
358
به زير پرده‌ى هر ذره پنهان . . .
154
به شوخى جان دمد در آب و در خاك . . .
314
به صبح حشر چون گردى تو بيدار . . .
159
به طفلى كرد باز احساس عالم . . .
194
به عادت حالها با خوى گردد . . .
293
به عفّت شهوت خود كرده مستور . . .
267
به غمزه چشم او دل مىربايد . . .
315
به لفظ من نه انسان است مخصوص . . .
186
به مبدأ هر يكى ز آن مصدرى شد . . .
181
به مردى وارهان خود را چو مردان . . .
367
به من پوشيده گشت اين راز مشكل . . .
331
به نام خويش كردم ختم و پايان . . .
377
به نزد آنكه جانش در تجليست . . .
164
به نزد من خود الفاظ مؤوّل . . .
307
به نوعى اندر اين ميخانه افتاد . . .
371
به هر جزوى ز خاك ار بنگرى راست . . .
149
به هر جزوى ز كلّ كان نيست گردد . . .
279
به هر روز و شبى اين چرخ اعظم . . .
168
به هر لحظه جوان اين كهنه پيرست . . .
280
به هر موجى هزاران درّ شهوار . . .
261
به هفتم چرخ كيوان پاسبانست . . .
169
به ياد آور مقام حال فطرت . . .
224
به يك رشته كشيدم بس گهر را . . .
72
بيا بنما كه جابلقا كدام است ؟ . . .
157
بيان مثلهن از ابن عباس . . .
159
پ
پدر چون علم و مادر هست اعمال . . .
358
پس آنگه جنبشى كرد او ز قدرت . . .
194
پس از زهد و ورع گردد دگر بار . . .
333
پس از عنصر بود جرم سه مولود . . .
166
پس از وى همچو عرجون قديم است . . .
170
پس هر مستيى باشد خمارى . . .
298
ت
تأمّل كن به چشم دل يكايك . . .
376
تبه كرده سراسر مغز بادام . . .
205
تجلى گر رسد بر كوه هستى . . .
163
تجلّى گه جمال و گه جلال است . . .
304
ترا از آتش دوزخ چه باكست . . .
250
ترا تا پيش كوه هست فانيست . . .
162
ترا در نظر اغيار و غيرست . . .
368
ترا ربع شمالى گشت مسكن . . .
179
ترا غير تو چيزى نيست در پيش . . .
251
ترا قربى شود آن لحظه حاصل . . .
243
تصور كان بود بهر تدبر . . .
125
تعالى الله قديمى كو به يك دم . . .
115
تعيّن بود كز هستى جدا شد . . .
232
تعيّن مرتفع گردد ز هستى . . .
296
تعيّن نقطه‌ى وهمى است بر عين . . .
190
تعيّن هر يكى را كرده محبوس . . .
154
تفكر كن تو در خلق سماوات . . .
166
تلف كردى به هرزه نازنين عمر . . .
360
تناسخ زان سبب شد كفر و باطل . . .
134
تناسخ نيست اين كز روى معنى . . .
209
تنت باشد و ليكن بىكدورت . . .
294
تو آن جمعى كه عين وحدت آمد . . .
192