اسرار گياهان دارويى ( فارسى ) — الصفحة ٥٨١
روغن زيتون
ميوهء زيتون
ميوهء زيتون
طبيعت آن : ميوهء نارس آن سرد و ميوهء رسيدهء آن گرم است .
تركيب شيميايى : مواد چرب و روغنى - مواد ازته - گلوكوزيد اولورروپئين - آب - سولز - منگنز - خاكستر - سديم - فسفر - كلسيم - پتاسيم - گوگرد - منيزيم - كلر - آهن - مس .
ويتامين‌هاى
D - C - A
در آن وجود دارد .
خواص درمانى : 1 - خوردن زيتون پرورده با غذا ، اشتهاآور قابض و مبهى است .
2 - پخته‌شدهء آن جهت معالجه نقرس و درد مفاصل مفيد است .
3 - رسيدهء آن را مدتى در آب‌نمك بخيسانيد بعد با مغز گردو بخوريد ، دستگاه گوارش را تقويت مىكند .
4 - آن را در آب‌غوره آن‌قدر بجوشانيد تا مانند عسل گردد بعد آن را در دهان مضمضه كنيد ، تا حدودى درد دندان پوسيده را قطع و از پيشرفت آن جلوگيرى مىكند .
5 - ضماد آب ميوهء زيتون براى جلوگيرى از ريختن مو و كچلى و جوش‌هاى سر نافع است .
6 - ضماد ميوهء رسيدهء زيتون براى سر باز كردن سوزه و رفع پوسته دادن نافع است .
7 - ضماد ميوهء نارس آن براى درمان سوختگى كه از آتش باشد مفيد است .
تذكر : معده را سست مىكند ، قىآور است ، مضر ريه است . ايجاد بىخوابى مىكند .
روغن زيتون
روغن زيتون
نام ديگر : هويل‌دوآليو .
مشخصات : روغن زيتون را از ميان بر ميوهء زيتون استخراج مىكنند ، روغن زيتون مايعى است به رنگ زرد مايل به سبز يا زيتونى و زلال و شفاف و كمى چسبنده .
ارقام مختلف زيتون
1 - ميوه كامل 2 - مقطع طولى ميوه
3 - هسته 4 - مقطع عرضى هسته
5 - بادام مغز هسته