آشنايى با فرق تشيع ( فارسى ) — الصفحة ١٠٥
امامت
وعد و وعيد
وعد و وعيد
21 . مؤمنانى كه خداوند به آنها وعدهء ثواب داده اگر با ايمان بميرند ، قطعا به بهشت خواهند رفت و در پاداشى بدون گسست در آن جاودانه خواهند بود .
22 . كافرانى كه خداوند به آنان وعيد مجازات داده ، اگر با اصرار بر كفر خود بميرند ، بدون ترديد به دوزخ خواهند رفت و در آن براى هميشه باقى خواهند ماند .
23 . فاسقانى كه خداوند آنان را به كيفر تهديد كرده ، ، اگر با اصرار بر فسق خود بميرند ، به دوزخ خواهند رفت و در آن براى هميشه باقى خواهند ماند .
24 . مرتكبان گناهان كبيره از جمله افراد اين امت محسوب مىشوند .
25 . شفاعت پيامبر ( ص ) در روز قيامت امرى قطعى و مسلم است .
26 . امر به معروف و نهى از منكر بر مكلف واجب است .
27 . بعد از پيامبر ( ص ) ، على بن ابى طالب ( ع ) امام است .
28 . بعد از على ( ع ) ، فرزندش حسن ( ع ) امام است .
29 . بعد از حسن ( ع ) ، برادرش حسين ( ع ) امام است .
30 . بعد از حسن و حسين ( ع ) ، امامت به فرزندانى از آن دو كه دعوت و قيام نمايند اختصاص مىيابد .
امامت
امامت
ديدگاه زيديه در مسئله امامت متفاوت و خاص آنان است . آنان در خصوص امامت امام على و امام حسن و امام حسين ( ع ) همچون اماميه به نصوص متعدد همچون آيات متعدد قرآنى و حديث غدير و حديث ثقلين و حديث منزلت و ديگر روايات استدلال كرده‌اند .
مرحلهء ديگر نظريهء امامت زيديه به امامت پس از امام حسين ( ع ) مربوط مىشود . در نظريهء رايج و مشهور زيديه ، امامت پس از امام حسين ( ع ) غير منصوص است و فقط در فرزندانى از فاطمه ( س ) ادامه مىيابد كه عليه ظالمان خروج كنند .
به هرحال آنچه مسلم است وجود برخى اختلاف‌ها در گزارش‌هايى است كه از وضعيت زيديه از زمان شهادت امام حسين ( ع ) در سال 61 هجرى تا زمان شهادت زيد بن على ( ع ) در