كشف المحجوب ( فارسى ) — الصفحة ٤٥٦

باب آدابهم فى المشى

خورده بود وى را كفتند زمانى بدين صحن سراى اندر شو تا فايدهء دارو ظاهر شود كفت من شرم دارم كه به قيامت خداى عزّ و جلّ مرا سؤال كند كه چرا قدمى چند بر نصيب هواى خود نهادى لقوله تعالى وَ تَشْهَدُ أَرْجُلُهُمْ بِما كانُوا يَكْسِبُونَ پس درويش بايد كه * به مراقبت و بيدارى رود سرافكنده و به هيچ سو ننكرد جز اندر برابر * روى خود و راه و اكر كسى وى را پيش آيد خود را در نكشد مر نكاهداشت جامهء خود را كه تا به دو باز نيايد كى مؤمنان و جامهاء ايشان پاك باشند و اين خصله جز رعونت و خويشتن * پيداكردنى نباشد و باز اكر آن‌كس كافر باشد يا پليدى بر وى ظاهر بود روا بود كه خود را از وى نكاه دارد و چون با جماعتى مىرود قصد پيش رفتن نكند و زيادت جستن بتكبّر و نيز بازپس رفتن نكند و * از نمودن تواضع به مردمان به معاملتى پرهيز كند كه تواضع را چون بديد عين تكبّر شود و نعل و كفش را تا بتواند از پليديها نكاه دارد بروز تا خداوند تعالى ببركات آن جامهء وى را به شب نكاه دارد و بايد كه چون * جماعتى و يا يك درويش يا كسى باشند اندر راه با كسى * نه‌ايستند به سخن و و را انتظار خود نفرمايند و آهسته رود و شتاب نكند كى به حريصان ماند و نرم‌نرم نرود كه به متكبّران ماند و كام تمام نهد و در