كشف المحجوب ( فارسى ) — الصفحة ٢٧٦

اثبات كرامات الكلام فى اثبات الكرامات

بكوئيم ان‌شاءالله وحده

اثبات كرامات الكلام فى اثبات الكرامات

اثبات كرامات الكلام فى اثبات الكرامات

بدانك ظهور كرامات جايزست بر ولى اندر حال صحّت تكليف بر وى و فريقين از اهل سنّت و جماعت برين متّفقند و اندر عقل نيز مستحيل نيست از آنچ اين نوع مقدور خداوندست تعالى و تقدّس و اظهار آن متنافى هيچ اصل نيست از اصول شرع و ارادت جنس آن از اوهام كسسته نيست و كرامت علامت صدق ولى بود ظهور آن بر كاذب روا نباشد بجز بر كذب دعوى وى و آن فعلى بود ناقض عادت اندر حال بقاء تكليف و آنك بتعريف حقّ بر وجه استدلال صدق از كذب بداند نيز ولى باشد و كروهى از اهل سنّت كويند كه كرامت درست است اما نه * تا حدّ معجز همچون استجابت دعوت و حصول مراد و آنچ بدين ماند چنانك عادات نقض نكند كوئيم شما را از ظهور فعلى ناقض عادت بر دست ولى صادق در زمان تكليف چه صورت مىبندد از فساد * اكر مىكويند كه نوع مقدور خداوند تعالى نيست اين * ضلالتست و اكر مىكويند كه نوع مقدورست امّا اظهار آن بر دست ولى ابطال نبوّت بود و نفى تخصيص وى اين هم محال است از آنچ ولى مخصوصست بكرامات و نبى بمعجزات * و المعجزة لم تكن معجزة لعينها انّما كانت معجزة لحصولها و من شرطها اقتران دعوى النبوّة بها فالمعجزات تختصّ للانبياء و الكرامات تكون للاولياء چون ولى ولى باشد و نبى نبى ميان ايشان هيچ شبهت نباشد تا اين احتراز بايد زيراك شرف و مراتب پيغمبران عم بعلوّ رتبت و صفاء