كشف المحجوب ( فارسى ) — الصفحة ٠.٣٢

الف - لغات فارسى

دشوارياب : صعب الحصول .

پنداشت : باستعمال اسمى پندار و بمعنى پندار ، مثال : « گفت من اندر پنداشت خود پشيمان شدم و از انديشهء ناخوب استعفا كردم » ص 207 .

پذرفت : بمعنى مصدرى يعنى قبول .

نمود : بمعنى مفعولى ، مثال : « احوال و نمودهاى خود مىشمردم » ص 211 .

يافت : به همان معنى فهم و درك و بعدها ( دريافت ) شده است .

اندريافت : » » » »

زفان : بمعنى زبان .

خرسنده : بجا و بمعنى خرسند .

اوميدوار : بجاى اميدوار .

بر دست گرفتن : اختيار نمودن .

به رسيدن : كامل و تمام شدن .

بيوسيدن : فعل بيوس به بيشتر صيغه‌هايش صرف شده يعنى ( انتظار ) .

بهانه : بمعنى رسم و عادت - مثال : « شيخ وقت و بزرگ زمانه بود و تارك رسوم و عادت و بهانه » ص 217 .

روش : اسم مصدر از رفتن .

اندوهان : جمع اندوه و لغاتها و گروهان جمع لغت و گروه مكرر .

پندار برخاستن : يقين و اطمينان كردن .

سره كردن : خالص از آلوده بيرون آوردن ، مثال : « روزى من پيش خدمت شيخ نشسته بودم و احوال و نمودهاى خود مىشمردم به حكم آنكه روزگار خود را برو سره كنم كه ناقد وقتست » ص 211 .

درويش و درويشى : فقر بمعنى اصطلاحى .

بايست محال : بمعنى آرمان و غايت مطلوب ، مثال : « هر آدمى را بايستى محال باشد و مرا نيز بايستى محالست كه يقين دانم كه آن نباشد » ص 210 .

اى شما : آوردن حرف ندا بر سر ضمير جمع . . .

همىآيد : يعنى حكايت شده است ، و مآخذ آورده‌اند كه بعدها قاضى حميد و سعدى آن را بسيار و مكرر استعمال كرده‌اند ، اينست .

گذشته : مرادف غافل .

چشم سر : ديدهء بصيرت پنهان .

آرام جان : محبوب و منظور ، كه بعدها در غزلها ديده مىشود .

فتادهء هميشگى : رجيم و رانده‌شدهء دايم .

تميز كردن : تميز دادن .

زيادت آوردن بر كسى : تعالى و تفوق جستن .

تعلق كردن : دلبستگى .