كشف المحجوب ( فارسى ) — الصفحة ٢٦٢

حقيقت هوى الكلام فى حقيقة الهوى

ابراهيم دانستم كه بچه كار آمدهء من اينجا نه به راهبى نشسته‌ام اندرين هفتاد سال كى من سكى دارم با هواى شوريده اندرينجا نشسته‌ام * سكوانى مىكنم و شرّ وى از خلق باز مىدارم و الّا من نه اينم چون اين سخن * از وى بشنيدم كفتم بار خدايا قادرى كه اندر عين ضلالت بندهء را طريق صواب دهى و راه راست كرامت كنى مرا كفت يا ابراهيم چند مردمان را طلبى برو خود را طلب چون يافتى پاسبان خود باش كه هر روز اين هوا سيصد و شصت كونه جامهء الهيّت پوشد و بنده را به ضلالت دعوت كند و در جمله شيطان را در دل و باطن بنده مجال نباشد تا وى را هواء معصيتى پديدار نيايد و چون مايهء از هوا پديدار آمد آنكاه * شيطان آن را بكيرد و مىآرايد و بر دل او جلوه مىكند و اين معنى را وسواس خوانند پس ابتدا از هواء وى بوده باشد و البادى اظلم و اين معنى قول خدايست عزّ و جلّ * در جواب ابليس كى مىكفت فبعزّتك لاغوينّهم اجمعين * حقّ تعالى و تقدّس در جواب وى فرمود انّ عبادى ليس لك عليهم سلطان ترا بر بندكان من هيچ سلطانى نيست پس شيطان بر حقيقت نفس و هواى بنده باشد و از ان بود كه پيغمبر صلع كفت ما من احد الّا و قد غلبه شيطانه الّا عمر فانّه غلب شيطانه هيچ‌كس نيست كى نه شيطان وى را غلبه كردست * يعنى هواى هر كسى * مر ايشان را * غلبه كردست الّا عمر رض كه وى * مر هواى خود را غلبه كردست پس هوا تركيب طينت آدم و ريحان جان فرزندان ويست لقوله عم

الهوى و