تاريخ طب در ايران ( فارسى ) — الصفحة ١٤

2 - در مصر

( Papyrus Ebers )

است كه مصرشناس بزرگ آلمانى به نام جرج ابرز آن را انتشار داده است . اين مجموعه به شكل دائرةالمعارف طبى است ( 1500 سال قبل از ميلاد مسيح ) كه از بسيارى بيماريها در آن صحبت شده است و از داروهائى مثل زيره

( Cumin )

، رازيانه

( Fenouil )

، مرمكى

( Myhrre )

و روغن كرچك

( Huile de Ricin )

صحبت شده است .

در نوشته‌ها و كتاب داروسازى آنان داروهاى چندى ديده مىشود كه تطبيق آنها با داروهاى كنونى مشكل به نظر مىرسد .

در يكى از اين پاپيروس‌ها كه ماسپرو

( Maspero )

ديده و در كتاب خود متذكر گرديده ، علائم يكى از بيماريها را چنين مىنگارد :

" سرعت قرعات نبض ، ورم قلب ، ثقل و سنگينى شكم ، بيمار شبها زياد تشنه مىشود ، رختهاى بيمار رويش سنگينى مىنمايد و يا آنكه با وجود پوشش زياد گرم مىشود ، دهان بيمار بيمزه و گوشتهاى بدن به‌مانند آن است كه كوبيده باشد ، اگر شكم بيمار بخواهد كار كند چون بيش از اندازه پرباد است ، اجابت مزاح ممكن نيست . "

در مصر به‌مانند اغلب كشورها اصولا طب در دست بزرگان دين بوده است .

درباره بهداشت بايد گفت مصريان بدان بسيار اهميت زيادى مىدادند ، خوردن گوشت ميش و خوك را جائز نمىدانسته ، از پياز و نمك احتراز مىنمودند .

به عقيده مصريها پياز را مبهى و اشگ‌آور مىدانستند .

تدخين ( دود دادن ) با صمغها و سوزاندن مورد

( Myrthe )

را توصيه ، همچنين عطر زياد استعمال مىنمودند ( اثر اين عقيده امروز در مصر ديده مىشود ) .

آنان معتقد بودند ، كه نمك باعث جوع ( پرخورى ) و آبخورى فراوان مىباشد .