تاريخ طب در ايران ( فارسى ) — الصفحة ٣٨٤

و ) درمان با نباتات -

و ) درمان با نباتات -

و ) درمان با نباتات -

تعداد زيادى از نباتات براى درمان در آن دوران بوده كه بعضيها آنها را تا هفتاد عدد ذكر كرده‌اند .

همچنين از نباتات زهردار نيز سخن به ميان آمده است ، كه مخصوصا در طبابت از آنها استفادات مىكردند .

در طاق بستان نقش درختى ديده مىشود كه ممكن است همان درخت

Vun - I . Yudh - lesh

( ون يوديش ) كه درمان‌كننده هر بيمارى در آن عهد بشمار مىرفته باشد ( ايران در زمان ساسانيان آرتور كريستنسن ) .

از ادويه و مواد خوراكى مورد استعمال در دوران ساسانيان ( چه به عنوان دارو و چه در موارد ديگر ) بوده ، مخصوصا در دستگاه‌هاى شاهانه زياد مصرف مىشده عبارتند از : شكر ، ( نىشكر

Slucn a canne

كه در خوزستان اين درخت كشت مىشده است ) ، زنجبيل

Gimgem re

زعفران ( اين زعفران از ناحيه قم و بوان بوده است ) ، گلاب ، شاهسپرم

( Basilie romain )

بنفشه ، نيلوفر ، باقلاى معطر ، نرگس ، گل سرخ ، خيرى

Vesicuria gnaphaloide

ترنج ، فلفل ، عود

( Bois d'Aloes )

، شراب ( انواع و اقسام ) ، انار و آب آن ، نمك ، عسل ، شاهدانه ، زيتون ، بادام ، گردو ، جو ( براى اسبان و چارپايان ) ، اقسام چربىها ، هلو ، نارگيل ، پسته ، عدس ، سركه ، اسپند ، خرما ( ازحيره ) خردل ، انقوزه ، گوگرد ، ترنجبين

Mannede Heydyaruum Alkagi

، كتيرا

Gomme

، نيل

( Indi go )

، زيره ، خرما ، كرچك ، زاج ، صبر زرد ، لاجورد

( Azur Bleu Colialt )

نوشادر

( Sel d'ammonniaque )

و مواد معطره مانند عنبر اشهب و مشگ

( Knusk )

و كافور و صندل ( اين چهار ماده