تاريخ طب در ايران ( فارسى ) — الصفحة ٢٤١

سيمرغ -

بمجمر يكى آتشى برفروخت * بر آتش از آن پرش لختى بسوخت

چو يك پاسى از تيره شب درگذشت * تو گفتى كه روى هوا تيره گشت

نگه كرد زال آنگهى از فراز * ز سيمرغ ديدش هوا پرطراز

همانگه چو مرغ از هوا بنگريد * درخشيدن آتش تيز ديد

نشسته برش زال با داغ و درد * ز افراز مرغ اندرآمد بگرد "

به دو گفت سيمرغ " شاها چه بود * كه آمد بدين‌سان نيازت بدود ؟ "

به دو گفت سيمرغ " كاى پهلوان * مباش اندر اين كار خسته‌روان

سزد گر نمائى به من رخش را * همان سرفراز جهان‌بخش را "

خبر چون بنزديك رستم رسيد * خود و رخش هرد دو به بالا كشيد

نگه كرد مرغ اندر آن خستگى * بجست اندر و روى پيوستگى

بمنقار از آن خستگى خون كشيد * و زو هشت پيكان بيرون كشيد

بر آن خستگيها بماليد پر * هم اندر زمان گشت با هوش و فر

بر آن همنشان رخش را پيش خواست * به دو همچنان كرد منقار راست

برون كرد پيكان شش از گردنش * نبود ايچ پيكان دگر در تنش

همانگه خروشى برآورد رخش * بخنديد و دلشاد شد تاج‌بخش

به دو گفت سيمرغ " كاى پيلتن * توئى نامدار همه انجمن

چرا رزم جستى ز اسفنديار * كه او هست روئين‌تن و نامدار "

به دو گفت رستم كه " گر او ز بند * نگفتى نگشتى دل من نژند

مرا كشتن آسانتر آيد ز ننك * اگر باز نالم به سختى ز چنگ "

* * *