تاريخ طب در ايران ( فارسى ) — الصفحة ٢٣١

عمل رستمى -

" بياور يكى خنجر آبگون * يكى مرد بينا دل پرفسون

" نخستين به مى ماه را مست كن * ز دل بيم و انديشه را پست كن

" تو بنگر كه بينا دل افسون كند * ز پهلوى او بچه بيرون كند

" شكافد تهىگاه سرو سهى * نباشد مر او را ز درد آگهى

" و زو بچه شير بيرون كشد * همه پهلوى ماه در خون كشد

" وزان پس بدوزد كجا كرد چاك * ز دل دور كن ترس و تيمار و باك

" گياهى كه گويم ابا شير و مشك * بكوب و بكن هر سه در سايه خشك

" بساى و بيالاى بر خستگيش * به بينى هم اندر زمان رستگيش

" بر آن بال از آن پس يكى پر من * خجسته بود سايهء فر من

" بر اين كار دل هيچ غمگين مدار * كه شاخ برومندت آمد ببار "

بگفت و يكى پر ز بازو بكند * فكند و بپرواز برشد بلند

بشد زال و آن پر او برگرفت * برفت و بكرد آنچه گفت اى شگفت

بر آن كار نظاره بد يك جهان * همه ديده پرخون كهان و مهان

بيامد يكى موبد چيره‌دست * مر آن ماهرخ را بمى كرد مست

بكابيد بىرنج پهلوى ماه * بتابيد مر بچه را سر ز راه

چنان بىگزندش برون آوريد * كه كس در جهان اين شگفتى نديد

يكى بچه‌اى بد چون گوشيد فش * به بالا بلند و بديدار كش

شگفت اندرو مانده بد مرد و زن * كه نشنيد كس بچهء پيل‌تن

سام پس از شنيدن گزارش چگونگى زادن رستم به زال مىگويد :