تاريخ طب در ايران ( فارسى ) — الصفحة ١٣٤

10 - بهداشت زمين و مسكن و غذا و دفن مردگان -

( شكل 100 ) آرامگاه كوروش در پازارگاد

اين اشخاص نمىتوانستند وارد اجتماع گردند و مسكن آنان در خارج شهر در محلى نزديك دخمه‌ها بوده است و هرگاه اين دسته ( عمله اموات ) مىخواستند در اجتماع داخل شوند ، مراسمى خاص داشت ، بدين معنى كه بايد مراسمى را اجراء نمايند ( به‌مانند غسل ) تا آنكه بتوانند به اجتماع وارد گردند .

بايد دانست مقابر پادشاهان هخامنشى عموما با خانواده و نزديكان آنان علىحده بوده ، و مرده آنان در دخمه نبوده ولى در دوران ساسانيان همه را بدون استثنا در دخمه مىگذاردند .

اما نگاهدارى مرده بسيار مذموم بوده و براى شخصى كه چنين امر را مرتكب گرديده مجازات سخت مقرر گرديده است ( فقره 14 باب پنجم ونديداد ) .

طبق گفته استرابون : " مراسم دفن چنين است كه مرده را قبل از اينكه به خاك