تاريخ طب در ايران ( فارسى ) — الصفحة ٢٧

4 - در چين و خاور دور

طب هندى وارد ساخته است و چنين به نظر مىرسد ، استفاداتى كه از طب چين براى كشورهاى آسياى مركزى و غربى حاصل گرديده باز مقدارى از آن توسط هندوستان شده است .

در چين همانند بسيارى از تمدنهاى قديمى ، جادوگرى و طبابت و روحانيت يعنى جادوگران و اطباء و كشيشان با يكديگر در درمان دخالت داشتند .

اصولا طب چين و خاور دور شباهتى با طب خاورميانه و خاور نزديك نداشتند .

سو

( Sou )

- حكيم بزرگ چينى تعاليم خود را بر تجربه استوار نموده بود .

چينيان براى استفراغ طريقه‌اى داشتند كه اشخاص را روى گاو گذارده و گاو را مىراندند و بدين نحو عمل استفراغ انجام مىگرفت .

مىگويند مؤسس يا پدر علم طب در چين شن لونگ

( Shen - Nung )

كه در حدود سال 2800 ق . م .

مىزيسته كتابى به نام پن تسااو

( Pen T'sao )

يا گياهنامه را تأليف نموده است .

به نظر مىرسد قديمىترين كتاب طبى است كه در علم طب تأليف يافته است .

پس از آن كتاب ديگرى كه به نام نىچينك ( شكل 48 ) تسميه تشريح توسط چينيها - تعيين جاى نبض در نقاط مختلفه بدن ( از كاستيليونى )