اصطلاحات پزشكى در فرهنگ نامه هاى كهن عربى پارسى ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٦

آ

آن كه خيودر گلويش همى گيرد : الجريض ( قانون / ج 2 / 912 )

آن كه در چشم دارو كند : الكحال ( قانون / ج 3 / 1382 )

آن كه در شكم اسهال بود : المكور ( قانون / ج 2 / 566 )

آن كه درد سپرز دارد : المطحول ( قانون / ج 3 / 1405 )

آن كه دندان پيش كژ دارد : الاعصل ( قانون / ج 3 / 1315 )

آن كه دندان كم دارد : الكوسج ( قانون / ج 1 / 328 )

آن كه دندان‌ها ناهموار دارد : الاشغى ( قانون / ج 1 / 26 )

آن كه دندانى افزون دارد : الالعل ( قانون / ج 3 / 1316 )

آن كه دندانى فزون دارد : الاشغى ( قانون / ج 1 / 26 )

آن كه دوش‌هايش به هم نزديك بود : الادفى ( قانون / ج 1 / 26 )

آن كه ديده بيرون خاسته بود : الجاحظ ( البلغة / 18 )

آن كه ديده چشمش برون خاسته است : الجاحظ ( قانون / ج 2 / 971 )

آن كه رانهاش از يكديگر دور بود : الأفحج ( البلغة / 47 )

آن كه روز كور باشد : الاجهر ( البلغة / 19 )

آن كه رهگذر بول و كودك يكى شده باشد : أتوم و شريم و مفضاة ( البلغة / 48 )

آن كه زانوهاش درهم كوبد : الأصكّ ، ج الصّكّ ( البلغة / 48 )

آن كه زبان در دهان همى جنباند : النّضناض ( قانون / ج 2 / 907 )

آن كه زحير دارد : الزّحار ( قانون / ج 2 / 631 )

آن كه زود آبستن شود : المجّح ( قانون / ج 1 / 385 )

آن كه زهدانش برون آيد به وقت زادن : الدّحوق ( قانون / ج 3 / 1230 )

آن كه زير شكمش آماس گرفته باشد : المحوصل ( قانون / ج 3 / 1361 )

آن كه سپيدهء چشمش سپيدى سپيد بود : الأحور ( البلغة / 18 )

آن كه ستور را علاج كند : البيطر و المبيطر ( البلغة / 30 )

آن كه سخن نتواند گفتن : عىّ ( مقدمة / 207 )

آن كه سر پهلويش به هم در شده بود : الاهضم ( قانون / ج 3 / 1468 )

آن كه سرونش راست برآمده باشد : النّصباء ( تكملة / 703 )

آن كه سولاخ قضيبش فراخ بود : النّخورىّ ( قانون / ج 3 / 1789 )

آن كه سياههء چشمش سياهى سياه بود : الأدعج ( البلغة / 18 )