اصطلاحات پزشكى در فرهنگ نامه هاى كهن عربى پارسى ( فارسى ) — الصفحة ٢٢١

آ

آنان كه علت استسقا دارند : الحبن ( قانون / ج 3 / 1699 )

آنان كه گردنشان به دوش فرو شده بود : الدّن ( قانون / ج 3 / 1598 )

آنان كه گند بغل دارند : الصّن ( قانون / ج 3 / 1598 )

آنان كه گوش يا بينى بريده دارند : الكشم ( قانون / ج 3 / 1575 )

آنان كه مثانهء ايشان درد كند : المثن ( قانون / ج 3 / 1700 )

آنان كه ناف آويخته دارند : البجر ( قانون / ج 2 / 717 )

آنان كه نافشان علت دارد : السّرّ ( قانون / ج 2 / 579 )

آنان كه يك خايه دارند : الحدل ( قانون / ج 3 / 1444 )

آنان كه رانهايشان از يكديگر دور باشد : الفحاجل ( قانون / ج 3 / 1358 )

آنجا كه بر زمين نشيند از زير پاى : الأخمص ، ج الأخامص ( البلغة / 49 )

آنجا كه بند ازار بود : الحقو ، ج الأحقاء ، الحقىّ ، الأحقى ( البلغة / 43 )

آنجا كه بيطار نشان كند : جاعرة ( دستور / 124 )

آنجا كه در ختنه ببرند : الختان و الختانة ( تكملة / 189 )

آنجا كه در ختنه ببرند از قضيب مردم : الختانة ( قانون / ج 3 / 1620 )

آنجا كه طبيب بگيرد از دست : المجسّة ( تاج / 558 )

آنجا كه طبيب بگيرد از نبض : النبض ( تاج / 589 )

آنجا كه طبيب دست برنهد : المجّسّة ، النّبض ( المرقاة / 13 )

آنجا كه طبيب نگاه كند از دست : النّبض ( تكملة / 719 )

آنجا كه گردن‌بند بر او بندند از سينه : النّحر ( تكملة / 713 )

آنجا كه گردن‌بند بر او بود از سينه : المنحر ( تكملة / 624 )

آنجا كه موى برنيايد از دو سوى زنخ : المرطان ( قانون / ج 3 / 1634 )

آنجا كه مىجهد از پيش سر : النّمغة ( قانون / ج 3 / 1075 )

آنجا كه همى جهد از آهيانهء سر : الرّمّاعة و الزّمّاعة و اللّمّاعة ( البلغة / 8 )

آنجا كه بر زمين رسد از پيشانى در سجود : المسجد ( السّامى / 87 )

آنجا كه در ختنه ببرند از مرد و زن : الختان ( السّامى / 136 )

آنجا كه طبيب بپرمجد از دست : المجسة و النبض ( السّامى / 170 )

آنجا كه گردن‌بند برو بود از سينه : اللبة و اللبب و النحر و المنحر ( السّامى / 258 )

آنجا كه ور گوشى به دو رسد از گردن : الليت و الذفرى ( السّامى / 351 )