اصطلاحات پزشكى در فرهنگ نامه هاى كهن عربى پارسى ( فارسى ) — الصفحة ١٤٨

القارعهء

الفهر

الفهر ، ج الأفهار

: آن سنگ بر او مشك سايند ( البلغة / 124 )

الفهق

الفهق

: هر فراخى كه از وى آب يا خون بيرون آيد ( تاج / 424 )

الفهقة

الفهقة

: سر گردن ( تكملة / 521 ) ، ( البلغة / 30 ) ، ( السّامى / 351 ) ، ( المرقاة / 12 ) ، بن گردن ( دستور / 423 ) ، پيوندگاه گردن با سر ( تاج / 432 )

الفؤاد

الفؤاد

: دل ( ملخّص / 75 ) ، ( المرقاة / 15 ) ، ( قانون / ج 1 / 479 ) ، ( مقدّمة / 195 ) ، ( البلغة / 40 )

الفيخ

الفيخ

: باد آمدن از مردم ( قانون / ج 1 / 442 )

الفيش

الفيش و الفيشة و الفيشلة

: سر او [ عورت مرد ] ( السّامى / 304 )

الفيش

الفيش

: سر ذكر ( تاج / 421 ) ، سرهاى قضيب مردم ( قانون / ج 2 / 857 )

الفيشة

الفيشة و الفيشلة

: سر ذكر ( تاج / 432 )

الفيشة

الفيشة

: سر قضيب مردم ( قانون / ج 2 / 858 ) ، سر نره ( مقدّمة / 201 ) ، اندام مرد ( البلغة / 46 )

الفيشلة

الفيشلة

: سر قضيب ( قانون / ج 3 / 1324 ) ، سر نره ( مقدّمة / 201 )

ق

ق

القابض

القابض

: كه شكم به‌بندد ( المرقاة / 47 )

القابلة

القابلة

: پيش يار ( المرقاة / 4 )

القابية

القابية

: خايه ( قانون / ج 3 / 1795 )

القاحب

القاحب

: سرفهء خشك ( قانون / ج 1 / 177 )

القادح

القادح ، القدح

: خوره دندان ، سياهى بن دندان ( تكملة / 527 )

القار

القار

: قير ( المرقاة / 49 )

القارت

القارت

: خونى كه در پوست ميرد ( تكملة / 526 ) ، ( السّامى / 153 ) ، خون كه در زير پوست ميرد ( قانون / ج 1 / 261 )

القارعهء

القارعهء

: زخم و شكنجه ( قانون / ج 2 / 1008 )