اصطلاحات پزشكى در فرهنگ نامه هاى كهن عربى پارسى ( فارسى ) — الصفحة ١٤٦
الفلوس
الفقعس
الفقعس
: سست‌اندام ( قانون / ج 2 / 770 )
الفقم
الفقم
: پيش‌آمدگى دندان‌هاى پيشين ( قانون / ج 3 / 1457 )
الفقمان
الفقمان
: هر دو استخوان زنخ ( تاج / 427 ) ، هر دو استخوان زنخ سوى گوش ( تكملة / 516 ) ، هر دو سوى استخوان زنخ ( قانون / ج 3 / 1641 )
الفقو
الفقو
: بن رحم ( تاج / 428 )
الفقوء
الفقوء
: بن‌هاى زهدان ( قانون / ج 1 / 128 )
الفقير
الفقير
: آن كه مهرهء پشت شكسته دارد ( قانون / ج 2 / 675 ) ، پشت مهره شكسته ( السّامى / 78 )
الفكّ
الفكّ
: استخوان زنخ ( تكملة / 514 ) ، بند زنخ ( مقدّمة / 181 ) ، يك استخوان از آن كه بن دندان‌ها دروست ( قانون / ج 3 / 1260 )
الفكّان
الفكّان
: هر دو استخوان زنخ ( قانون / ج 3 / 1638 ) ، دو زنخ ( البلغة / 23 )
الفكة
الفكة
: گوشهء دهن ( المرقاة / 9 )
الفكك
الفكك
: باز شدن دوش از سستى ، شكستن استخوان زنخ ( قانون / ج 3 / 1262 )
الفكوك
الفكوك
: استخوان‌هاى زنخ ( قانون / ج 3 / 1282 ) ، از جاى بيامدگى پاى ( السّامى / 72 )
الفلاهم
الفلاهم
: فرج زن ( تكملة / 516 )
الفلج
الفلج
: دورى ميان دندان‌هاى پيشين ( قانون / ج 1 / 323 )
الفلح
الفلح و الحبرة و الطلى
: زردى [ دندان ] ( السّامى / 176 )
الفلحة
الفلحة
: اشكافتگى لب ( تكملة / 520 )
الفلذ
الفلذ ، ج الأفلاذ
: جگرگوشه ( البلغة / 43 )
الفلذ
الفلذ و الخلب
: پاره‌جگر ( السّامى / 112 )
الفلطوس
الفلطوس
: بزرگى سر قضيت مردم ( قانون / ج 2 / 804 )
فلعة
فلعة
: پاره‌پوست ( السّامى / 83 )
فلق الفم
فلق الفم
: شكاف دهان ( مقدّمة / 181 )
الفلقة
الفلقة
: پاره‌اى از پوست و جزو ( قانون / ج 3 / 1259 )
الفلقم
الفلقم
: ميان دهن ( قانون / ج 3 / 1485 )
الفلكة
الفلكة
: باد ريسه ( قانون / ج 3 / 1292 ) ، بن زبان ( قانون / ج 3 / 1292 )
الفلوس
الفلوس
: ميان خيار شنبر ( المرقاة / 46 )