هادي المضلين ( فارسى ) — الصفحة ٦١

فصل اوّل در نبوّت و ولايت محمّد و آل محمّد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم

از حكيمى پرسيدند كه : عقل بهتر است يا علم ؟

فرمود : « قيراط العقل خير من قنطار العلم . »

تشكيك نيست كه آن سرور ، منبع عقل و علم بود و در اثبات اعجازش قرآن معظم معجزات است كه جنّ و انس از اتيان به مثل آن به عجز و قصور اعتراف دارند . قلّت معرفت ما در حقّ انبيا عموما و در حقّ خاتم انبيا مخصوصا ، علّت نقص آنها نخواهد بود . قصور از ماست كه كار آنها را قياس از خود مىكنيم .

مولوى مىگويد :

كار پاكان را قياس از خود مگير * گرچه ماند در نوشتن شير شير

هست آن شيرى كه آدم مىخورد * وان دگر شيرى است كادم مىخورد

از هريك از انبيا و اوليا از آدم تا خاتم هرگاه سؤال بشود كه چرا به اين مقام رسيدند ، فورا مىگوييم كه : از كثرت طاعت و عبادت و رياضت صاحب مرتبهء نبوّت شدند و نمىدانيم كه عيسى - عليه السلام - در مهد اظهار نبوّت خود نمود .

نداى : إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ آتانِيَ الْكِتابَ وَ جَعَلَنِي نَبِيًّا وَ جَعَلَنِي مُبارَكاً در قنداقه به مسامع خاصّ و عام رسانيد و حال اينكه به حسب ظاهر هيچ عبادت و طاعت و تعليم و تعلّمى را مرتكب نشده بود .

محمّد - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - فرمود : « كنت نبيّا و آدم بين الماء و الطين . » [ 35 ]

و علىّ بن ابى طالب - عليهما السلام - وقتىكه از مادر متولّد شد ، كتب سماوى را در خدمت پيغمبر تلاوت نمود و سور قرآن را قبل از نزول ، يكان يكان برمىخواند . حضرت رسالت ، آن‌جناب را به عود حالت و اقتضاى طفوليت امر فرمود .