هادي المضلين ( فارسى ) — الصفحة ٥٦

فصل اوّل در نبوّت و ولايت محمّد و آل محمّد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم

اجنبى تا قيامت وارث اموال دودمانى من غير حقّ بشود .

ثانيا : مقصود از خلق خداشناسى است ؛ هرگز امكان ندارد كسى كه پدر خود را نشناخت ، خداى خود را بشناسد .

ثالثا : هر فسادى كه در عالم ظاهر شد ، اغلب از مردمان حرامزاده بود ، و اين قبيل اشخاص هرگز منشأ نجاح و فلاح نخواهند بود :

ز ناپاك‌زاده مداريد اميد * كه زنگى به شستن نگردد سفيد

بلاخلاف ، شخص حرامزاده ، منكر فضايل و طهارت و شرافت خانوادهء رسالت است و هرگز معتقد ولايت علىّ بن ابى طالب نخواهد بود ، بلكه از مبغضين آن حضرت است .

در عهد حضرت رسول خدا ، خواصّ اصحاب آن‌جناب در صحّت نسب خلايق به حبّ و بغض مرتضى علىّ مىآزمودند .

پس عقل سليم و طبع مستقيم ، تصديق حرمت زنا خواهد نمود .

ظروف و اوانى طلا و نقره استعمالش حرام شد ؛ به چند دليل :

اوّلا : طلا و نقره وضعش براى مبايعه و معامله است . وقتىكه حبس بشود ، مقصود اصلى از او حاصل نخواهد شد ، ضايع و معطّل مىماند .

دويم : اينكه موجب حزن و اندوه فقراى مؤمنين بود . چون اغنيا را با خود متفاوت مىديدند ، البتّه محزون و مغموم بودند . وقتىكه اغنيا از استعمال ظروف و اوانى طلا و نقره ممنوع باشند ، زرهاى مسكوك را با خود به جايى حمل نمىكنند كه باعث دلتنگى و گرفتگى خاطر فقرا بشود . به حسب ظاهر حالت فقير با غنىّ يكسان است . ديگر حزن و اندوهى به جهت فقرا نخواهد بود .