هادي المضلين ( فارسى ) — الصفحة ١٧

باب اوّل در توحيد

در قلب انسان عالم اكبر منطوى است ، چنانچه شاه ولايت - عليه السلام - فرمودند :

أتزعم أنّك جرم صغير * و فيك انطوى العالم الأكبر

و شعرا به حكم : « و للّه كنوز تحت العرش مفاتيحها ألسنة الشعراء » [ 9 ] در اين باب ، افراد خوب و مناسب گفته‌اند :

حافظ مىگويد :

سالها دل طلبِ جام جم از ما مىكرد * آنچه خود داشت ز بيگانه تمنّا مىكرد

گوهرى كز صدف كون و مكان بيرون بود * طلب از گمشدگانِ لب دريا مىكرد

بيدلى در همه احوال خدا با او بود * او نمىديدش و از دور خدايا مىكرد

گفتم : اين جامِ جهان‌بين به تو كى داد حكيم ؟ * گفت : آن‌روز كه اين گنبدِ مينا مىكرد

در مثنوى مىفرمايد :

بار ديگر آن فقير محتشم * با يزيد آمد كه نك يزدان منم

نيست اندر جُبّه‌ام الّا خدا * چند جويى در زمين و در سما

محتشم مىگويد :

هست از ملال گرچه برى ذاتِ ذو الجلال * او در دل است و هيچ دلى نيست بىملال