هادي المضلين ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٩

باب چهارم در معاد

در زمين بمانى و قدرت عروج نداشته باشى .

نفس امّارة بالسوء قابيل با ارادهء او موافق شد در قتل برادر خودش هابيل نفس مطمئنّه و او را كشت و به ضلالت و غفلت انداخت . چون روح هابيل از ظلمتكدهء بدن خارج گرديد و صبح حقيقت طالع شد ، خود را از خاسرين يافت ، كما قال اللّه تعالى : فَأَصْبَحَ مِنَ الْخاسِرِينَ . حافظ مىفرمايد :

فردا كه پيشگاه حقيقت شود پديد * شرمنده رهرويى كه نظر بر مجاز كرد

فَبَعَثَ اللَّهُ غُراباً يَبْحَثُ فِي الْأَرْضِ لِيُرِيَهُ كَيْفَ يُوارِي سَوْأَةَ أَخِيهِ . پس قهر خداى تعالى هابيل را دريافته ، مسخ شد و به لباس نار ملبّس گرديده ، به صورت كلاغ درآمد كه در زمين چنگال بند نموده باشد تا اينكه بنمايند او را كه چگونه صورت هستى و لباس وجود را از تن قابيل بيرون خواهند آورد . فنعم ما قال :

جان گشاده سوى بالا بالها * تن زده اندر زمين چنگالها

چون قابيل خود را مظهر وَ لا تَزِدِ الظَّالِمِينَ إِلَّا تَباراً ديده و كيد خود را مؤثّر نيافت و خويشتن را از هابيل مهجور و ممنوع ديد . قالَ يا وَيْلَتى أَ عَجَزْتُ أَنْ أَكُونَ مِثْلَ هذَا الْغُرابِ فَأُوارِيَ سَوْأَةَ أَخِي فَأَصْبَحَ مِنَ النَّادِمِينَ .

قابيل گفت : اى واى بر من ! آيا من عاجز بودم به اينكه بوده باشم ، مثل صورت اين كلاغ و با هابيل مصاحب و موافق شوم . لباس عافيت را از تن برادر خودم درآوردم و او را محض معيت با خودم گمراه كردم و از حالت عروج به معارض سماويه خارج نمودم . با اين‌همه سعى كه در اين‌كار به عمل آوردم ، اكنون مهجورم و حالت خلطه و آميزش با او ندارم .