هادي المضلين ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٦

باب چهارم در معاد

ابرار است ، فتح باب سماوات و قدرت عروج بر مدارج علوى به جهت او حاصل خواهد شد ؛ هرگاه از اشرار است ، هبوط به دركات هاويه و حضور همزات الشياطين و واردن شدن به حقايق صور نفسانيه و معذّب شدن به عذاب سعير و جحيم از براى او مهيّا و موجود است .

و در آيهء ديگر مىفرمايد : وَ نُفِخَ فِي الصُّورِ فَإِذا هُمْ مِنَ الْأَجْداثِ إِلى رَبِّهِمْ يَنْسِلُونَ يعنى دميده مىشود در صور كه از بزرگى و رفعت در بدن نمىگنجد .

پس به يك‌مرتبه از قبور قالب سجّينى به سوى پروردگار خود رجوع نموده ، گويا از مادر زاييده شده‌اند ، مثل طفلى كه به مادر روى نمايد .

قالُوا يا وَيْلَنا مَنْ بَعَثَنا مِنْ مَرْقَدِنا هذا ما وَعَدَ الرَّحْمنُ وَ صَدَقَ الْمُرْسَلُونَ در آن‌وقت گفتند : واى بر ما ! كيست كه ما را برانگيخت از خوابگاه و آسايشگاه بدن ما ؟ اين همان است كه خداى تعالى وعده كرده بود و راستگو بودند پيغمبران .

إِنْ كانَتْ إِلَّا صَيْحَةً واحِدَةً فَإِذا هُمْ جَمِيعٌ لَدَيْنا مُحْضَرُونَ اگر اين نفخ صور و صيحه كه زده شد نبود مگر صيحهء واحده ، بلكه عام بود و مجموع خلق در شنيدن آن اشتراك داشتند و ملاحظه بعضا دون بعض نبود ، پس در آن‌وقت ، جميع خلق ، قوالب را تهى نموده ، در پيش ما حاضر بودند . اينكه به مرور حاضر مىشوند ، دليل اين فقره است كه هر شخص نفخ صور مخصوص و صيحهء خاصّ دارد كه دخل به سايرين نخواهد داشت ؛ و آيهء مباركهء وَ كُلُّهُمْ آتِيهِ يَوْمَ الْقِيامَةِ فَرْداً اشاره به همين است .

بدان‌كه آدم بر دو نوع است : قسمى از آنها ناس است و ما بقى نسناس .